Netwerk

Lieve mama, lieve papa,

Toen ik voor mijn studie Auschwitz bezocht, kon ik onmogelijk bevatten wat honderdduizenden Joden, mannen, vrouwen en kinderen daar is aangedaan.

Wat ik in Brazilië heb meegemaakt zal nooit te vergelijken zijn met wat de Joden in de Tweede Wereldoorlog hebben ondergaan.

In de gevangenissen in de sloppenwijken van Brazilië ben ik verkracht. Door gevangenen. Door cipiers. Geslagen. Gemarteld. In kerkers onder de grond. In containers. 142 dagen lang!

De pijn voel ik nu en elke dag meer hier in de Nederlandse gevangenissen, want voor mij is de gevangenis de omgeving waarin ik ben verkracht en mishandeld, waar mijn trauma is ontstaan. Juist in een gevangenis word ik daar telkens weer aan herinnerd. Hoe kan ik in een gevangenis behandeld worden voor mijn trauma van Brazilië? In een gevangenis wordt de wond telkens weer opengereten.

Boos ben ik niet. Kan ik niet zijn. Alleen verdrietig. Intens verdrietig, dat verschillende mensen mij zo belasterd hebben. Want hierdoor ben niet alleen ik, maar zijn ook mijn vader en mijn moeder, jullie , door een hel gegaan. Diep respect heb ik voor de dames die onlangs tegen de rechter eerlijk hebben toegegeven dat zij niet door mij verkracht zijn. Daar moet je moed voor hebben! Dankbaar ben ik dat eindelijk mijn onschuld voor elk van de aangiftes aangetoond is als gevolg van o.m. de (deskundigen) verhoren. Ik hoop vurig dat deze ellende nu spoedig een eind heeft.

Zodat ik in een vertrouwde omgeving mijn uiterste best kan doen om te herstellen van mijn PTSS, als dat nog mogelijk is, met als doel: doorgaan met het ontwikkelingshulp- werk waar ik , tot deze nachtmerrie begon, mij voor inzette.

Hopend dat ik daarmee mijn kleine steentje bij kan dragen aan het verlichten van het leed van die velen in deze wereld die lijden.

Shalom! Heel veel liefs,

Jullie zoon, Johan-Frederik.

Vught, 7 januari 2009