Netwerk

Verslaggever Melliena Beckmann heeft een vervolg gemaakt op haar bekroonde documentaire ‘Tot de dood ons scheidt...?’ uit 2003. In een persoonlijk document deed ze toen verslag van de gedwongen, ongewilde scheiding van haar opa en oma. Nu, twee jaar later, schetst ze een indringend beeld van hun leven na die dramatische scheiding.

Ongewild
Wim en Hannie Beckmann trouwden 58 jaar geleden. ‘Tot de dood ons scheidt’ was toen de belofte. Maar twee jaar geleden hield die belofte plotseling geen stand meer. Onverwacht en ongewild. Door de Parkinson van oma Beckmann was er intensievere zorg nodig. Het verpleeghuis waar opa en oma Beckmann samen woonden kon in 2003 niet langer garant staan voor die zorg.

Gedwongen scheiding
Melliena Beckmann legde het pijnlijke proces vast dat uiteindelijk leidde tot de gedwongen scheiding van haar eigen opa en oma. Mevrouw Beckmann ging naar een verpleeghuis, terwijl meneer Beckmann alleen achterbleef. Na 56 jaar huwelijk werden ze ongewild uit elkaar gehaald.

Veel reacties
De uitzending op 24 december 2003 maakte veel reacties los. Het leidde tot discussie en debat over de zorg voor ouderen in ons land.

Vervolg
Nu, twee jaar later, krijgt de maakster nog altijd vragen van kijkers over de huidige situatie van haar opa en oma. Dat inspireerde haar tot het maken van een vervolg op de documentaire. In dit tweede deel schetst Beckmann de ingrijpende gevolgen van de gedwongen scheiding voor de relatie tussen haar opa en oma. Het heeft gezorgd voor vervreemding en een moeilijke verstandhouding binnen het huwelijk.

Gouden Tape
Beckmann ontving voor haar reportage uit 2003 de Gouden Tape, de aanmoedigingsprijs voor jonge talentvolle televisiejournalisten. Volgens het juryrapport geeft de documentaire een ‘onthutsend en wrang beeld van bureaucratisch gesol met verstandige maar hulpeloze ouderen’.