Netwerk

Het polderlandschap in Nederland staat onder druk. In het land dat internationaal bekend staat om de strijd tegen het water en het omtoveren van watergebieden tot landbouwgrond, heerst een nieuwe trend: een deel van het op water veroverde gebied wordt weer teruggegeven aan de natuur. Dat betekent dat dijken worden doorgestoken, polders onder water worden gezet en dat de boeren die in de polders wonen en werken moeten verkassen. Betreft het hier een modegril of getuigt de nieuwe trend juist van briljante nieuwe inzichten? Netwerk sprak met gedupeerde boer Bert Roeleveld, Frank Westerman, auteur van het boek De Graanrepubliek, en met dijkgraaf Johan de Bont over de zin en onzin van het ontpolderen.

Bekijk welke stukken polder teruggegeven worden aan de natuur >>
Meer over ontpoldering op Koe of Jetski >>

Strijd tegen water
Van oudsher worden in Nederland getijdengebieden langs de kust en langs rivieren ingedijkt (indijking), wordt 'woeste grond' gecultiveerd (ontginning) en wordt open water drooggemaakt (droogmakerij). Nederland is hiermee expert in de strijd tegen het water. Vooral de watersnoodramp in 1953 heeft geleid tot een dringender aanpak in de bescherming van het land tegen het water.

Landwinning
Ook in het winnen van nieuwe stukken land is Nederland meester. Nederland bezit 95 procent van alle droogmakerijen in Europa. De belangrijkste hiervan is de Beemster, die sinds 1999 op de werelderfgoedlijst van UNESCO staat. De belangrijkste reden voor droogmakerij was een tekort aan landbouwgrond. Later speelde ook een tekort aan woon-, natuur- en recreatieruimte een rol, dat onder meer leidde tot het ontstaan van Flevoland.