Schokkende beelden uit isoleercel
Uitzending van 25 september 2008
In Netwerk aandacht voor de Amsterdamse psychiatrische instelling waar in korte tijd twee patiënten zijn overleden. De kliniek waar de twee patiënten stierven is inmiddels gesloten, maar ook bij andere klinieken van AMC De Meren is sprake van wantoestanden. Dit blijkt uit schokkende beelden die Netwerk vanavond toont.
Noodkreet van familie autistische Alex
De autistische Alex Oudman zit al drie maanden achtereen opgesloten in een isoleercel. De omstandigheden waaronder zijn erbarmelijk. Alex zit 24 uur per dag in zijn isoleercel, naakt, met alleen een plastic matras en toilet. Er is, volgens de familie, geen sprake van behandeling of structurele observatie. Het personeel komt alleen eten en drinken brengen. Voor de deur van zijn cel staat iedere dag een radio aan met harde muziek.
De familie van Alex is de wanhoop nabij. Na drie maanden doen ze nu een ultieme poging aandacht te krijgen voor hun zaak. Ze hebben video-opnames gemaakt van Alex in zijn cel. Vanavond zendt Netwerk deze onluisterende beelden uit. Twee zussen van Alex vertellen over schrijnende omstandigheden waaronder hun autistische broer leeft.
De directeur van de Nederlandse Vereniging voor Autisme, Fred Stekelenburg, is zeer geshockeerd door de beelden. In de uitzending van Netwerk van vanavond vergelijkt hij de situatie van Alex met die van Jolanda Venema. Jolanda Venema was een verstandelijk gehandicapte vrouw, die in 1988 in de publiciteit kwam toen haar ouders foto's van haar openbaar maakten. Het betrof foto's waarop Jolanda naakt met een touw was vastgebonden aan de muur.
De kliniek waar Alex vastzit, behoort tot dezelfde instelling die deze week in het nieuws kwam door de dood van twee patiënten in twee weken.
Bekijk ook deel 2 van dit verhaal:
Alex Oudman, deel 2 - 30 september 2008
Reacties
De reactiemogelijkheid is afgesloten
helaas gebeurt t overal en worden klachten de mond gesnoerd!!
25 januari, 2009 - 21:07Ik vind het erg treurig voor alex en zijn familie. Helaas heb ik eenzelfde verhaal , over mijn 40 jarige zwaar autistische nichtje, die in 10 jaar tijd op een instelling( helaas zit ze er nog)totaal als mens is worden afgebroken en verwaarloosd.
De zogenaamde zorg, 1 op 1 schijnt niet te werken, wel worden de center ervoor geincasseeerd. Mijn nichtje is op 10 jaar tijd totaal incontinent, heeft zich aan één oog blind weten te slaan,( zoiets gebeurt je natuurlijk niet over een nachtje ijs) ,een gat in haar eigen schedel weten te slaan, haar oren uit haar schelp getrokken, haar vlees tot diep opengekrapt etc etc.
De 1 0p 1 zorg die geboden wordt resulteerd in een groep van 12 tot 15 personen, op min 10 zieken, waar geen vervanging voor gevonden kan worden en/of slecht personeel. Je kunt eerder spreken van 2 tot 4 op 12. Vooral sávonds is het vaak 1 op 12...
Ondanks het toegetakelde lichaam van mijn nicht onder toezient oog van de instelling, wordt het probleem altijd op iets of iemand anders geschoven. Ik heb zelfs meegemaakt dat een voltallig team van personeel en coordinatoren met 6 man uitvielen op mijn huilende tante, die zijn vaak niet weet te weren. Zelfs dreigingen om helemaal niets meer met haar kind te ondernemen of te stoppen met haar bewoning in de instelling, terwijl men weet dat er nergens anders plaats is....mag dat alles niet baten om de huilende klagende, scheldende en krijsende ouder weer ingetoomt naar huis te krijgen, kan tante ( inmiddels ruim de 60 gepaseerd)verwachten , bij de hoogste rang op het stoepje te worden geroepen, vanwege haar uitspraken... gewoon keiharde intimidatie!
Grappig is ook, de farce omtrent de begeleidende hulpverlening voor de ouder, het zogenaamde maatschappelijk werk wat bijv ook zo tante ondersteunt. Gezien het feit dat het loonzakje van de m.werkster ook uit het potje van de instelling komt, wordt er natuurlijk hard teruggefloten, mocht de m.werker teveel de zijde van de ouder kiezen, dus of ze melden zich gewoon ziek of ze komen gewoon niet meer en laten zich overplaatsen..
Naar de media stappen, zoals de familie van alex vergt grote moed en is ook zeer toe te juichen!!Er zijn echter verhalen van ouders die aangaven dit te willen ondernemen tegenover de instelling en die buitenom gewoon werden bedreigt, als niet als persoon neergehaalt, om de geloofwaardigheid van ouder te drukken...
Het is super, super triest. Ik voel het als een gebed zonder verhaal en draag als nichtje slechts een deel van mijn tante's leed, die zich ernstig zorgen maakt, over hoe t straks zonder haar nu verder moet...
Ik wens eenieder die dit meebeleefd veel sterkte en veel moed toe!!
Mvg Salza Uit Zuid-Limburg
Hoe het ook anders kan...
8 oktober, 2008 - 19:50Eigenlijk is Alex niet op zijn plek binnen psychiatrie.
Een alternatief zou een 'leefhuis' kunnen zijn.
Hier kunnen autisten met een verstandelijke handicap wonen en werken en is voldoende professionele begeleiding speciaal gericht op autisten met een verstandelijke beperking.
Wij herkennen in Alex een andere jongen met dezelfde problematiek.
Deze jongen woont sinds kort in een 'leefhuis'.
Voorheen leefde hij vrij geisoleerd van de buitenwereld waarin hij voornamelijk negatief gedrag vertoonde waar heel moeilijk mee om te gaan was. Agressie was elke dag aan de orde.
Hij woont nu samen met een aantal andere jongens (3). Overdag gaan ze naar het bos om daar te werken (samen met Staatsbosbeheer).
En wanneer zij weer op de boerderij zijn (leefhuis) is daar ook genoeg te doen/beleven.
Sinds het 'leefhuis' is gestart zijn er goede resultaten geboekt, met elke bewoner hiervan. Kortom: positief!
Advies dus voor de familie, misschien een idee om eens te kijken wat hierbinnen de mogelijkheden zijn voor Alex.
(familie mag ook reageren voor specifiekere informatie)
leefhuis
9 oktober, 2008 - 17:28Binnenkort worden er opnamen gemaakt, volgens mij door de nps, over het leefhuis, ik zou iedereen aan raden die de uitzending van netwerk hebben gezien om hier eens naar te gaan kijken.
Alex
4 oktober, 2008 - 07:52Waarom volgt u alleen Alex en niet alle separeercellen in Nederland, ik heb er vele malen ingezeten en het enige wat ik kan doen is zwijgen. Er zijn namelijk geen woorden voor en al zou ik woorden hebben dan komt de angst dat ik er weer inkom.
Alex
3 oktober, 2008 - 12:46Ik blijf het heel frappant vinden, dat daar waar feitelijk verslag gedaan wordt van de situatie in veel psychiatrische ziekenhuizen, dit door heel veel mensen wordt opgevat als moddergooien; kun je nagaan wat er allemaal mis is!!!
knoop in mijn maag
30 september, 2008 - 16:11Dat er in een land waar zelfs partijen voor dieren opgericht worden dit soort dingen kunnen gebeuren vind ik zacht uitgedrukt schokkend.
Alex zal niet de enige zijn die zich in zo'n mensonterende situatie bevindt. Deze man (en met hem vele anderen) verdient gedegen behandeling, liefde en veiligheid.
Ik kan niet begrijpen dat Den Haag geld vrij maakt maakt voor de meest onzinnige projecten, we ontwikkelingshulp met miljoenen tegelijk pompen in landen met een corrupte regering en onze minister Klink zich druk maakt om de naleving van een rookverbod terwijl dit soort wantoestanden wegens bezuinigingen kunnen gebeuren???
De derde wereld.....dat zijn wij zelf!!
Ik ben zelf moeder van 2 kinderen met autisme. Prachtige jongens, enig in hun soort, maar met een gebruiksaanwijzing. Met de juiste aanpak functioneren ze overigens prima.
Hoe is het mogelijk dat er in de zorg geen geld beschikbaar is om de gebruiksaanwijzing te leren kennen van bijvoorbeeld mensen als Alex en mijn kinderen? Dat zou op termijn al een hoop budget en wantoestanden als deze schelen.
Deze beelden gezien hebbende kan ik alleen maar bidden dat ik zelf 100 jaar in goede gezondheid word zodat mijn kinderen nooit aangewezen zullen zijn op zorg geregeld via Den Haag.
Familie: heel veel sterkte!!
Ik weet waar jullie doorheen gaan
1 oktober, 2008 - 22:03Lieve... vrienden/familie maar ook Alex en lotgenoten
De afdeling waarin Alex zit, de isoleercel waarin Alex zit.. ken ik helaas al te goed en ik weet als geen ander waar jullie nu doorheen gaan.
Ik vind het geweldig van jullie -ook programma-makers een pluim- dat jullie dit met publiciteit naar buiten brengen want dit kan toch niet.
Over autisme heb ik niet zoveel verstand maar ik heb in de kliniek vreselijke dingen meegemaakt.
De hulpverleners zijn meer met zichzelf bezig dan met de patiënten op een enkele na dan misschien.
De sfeer, de zogenaamde behandeling, het maakt je alleen maar zieker.
Ik was 17 en zwanger toen ik daar was opgenomen en wat ben ik slecht, onbeschoft behandeld.
Gelukkig zijn de tijden nu beter en ben ik weg van die verschrikkelijke psychiatrie. Zelfs al heb je de ergste stoornis, dan kan je je nog beter richten op de liefde van je familie dan op de reguliere hulpverlening.
Detlef Petry is een psychiater die het allemaal anders doet en voor hem heb ik ontzettend veel bewondering.
Programma-makers, jullie bereiken hier heel nederland mee daarvoor wil ik jullie bedanken want ook wij hebben een paar jaar in een hel geleefd.
Alle sterkte voor Alex en zijn naasten
Omgang met Autistische stoornissen
1 oktober, 2008 - 19:57Zelf ben ik werkzaam als groepsleider in de zorg voor autistische (jong) volwassenen. Angst en onbegrip zie ik veel om me heen bij collega's. Sinds november werk ik met een jongen die -door verschillende escalaties- helemaal platgespoten is in een crisisopvang. Zijn medicatie is sindsdien afgebouwd, hij is vrolijk, zachtaardig en een plezier om mee te werken. Ik hoop dat ook Alex het respect zal krijgen dat hij verdiend. Geen angst voor escalaties, maar een blik naar de toekomst met begeleiders die hem respecteren, begeleiden zonder angst en een goede CFB (Controle Fysieke Beheersing) cursus. Als Alex dan boos wordt, kunnen ze hem kort (1 uur) fixeren en rust geven om verder te gaan. Als je bang bent voor clienten, kun je niet in de zorg voor autisten werken. Dankzij jullie uitzending, ga ik nu nadenken over het geven van trainingen in de-escaleren, respectvol omgaan met je bewoners en automutulatie (jezelf verwonden door frustatie). Blijkbaar is er vraag voor in de zorg...
aan de familie
1 oktober, 2008 - 13:30Ik heb er zeer veel bewondering voor dat deze familie dit naar buiten brengt en hoop dan ook dat er snel voor een passende oplossing gezorgd kan worden voor Alex, maar ook voor andere mensen die onmenselijk behandeld worden.
Vaak vallen mensen met een verstandelijke beperking (met evt. psychiatrische kenmerken)tussen wal en schip.
Ik heb zelf ervaring met separeerverpleging, maar herken deze situatie totaal niet. Er moest zoveel mogelijk gekeken worden naar de mogelijkheden van de client en zodra er gedouched kon worden deden we dat ook al was het druk.
Ook zijn er veel regels die je moet toepassen waarbij je constant moet vastleggen en afwegen of de client nog separeerbehoeftig is of niet. en er zijn contactregels; dat je elk uur bij de client moet kijken, meerdere contactmomenten moet maken per dag om de client ook te kunnen observeren.
Zodra de client in staat is uit de separeer te gaan (al is het maar een dagdeel) dan gebeurde dat. Soms zelfs hand in hand begleiding.
3 maanden in de separeer is onmenselijk en logisch dat Alex dan zichzelf gaat beschadigen.
reactie op reactie van Henk
27 september, 2008 - 21:25Henk, ik word echt kotsmisselijk van deze verhalen en ondanks dat ik t niet heb meegemaakt zelf, noch in mijn directe omgeving, begrijp ik t toch. Ik leef met je/jullie mee en als we een actie moeten ondernemen dan ben ik erbij. genoeg advocatenvriendjes ook.....