Netwerk

Ik wil de ouders en zus van Pascal heel veel succes, sterkte en kracht toewensen met hun rechtzaak tegen de Cruquiushoeve om de dood van Pascal door schuld erkend te krijgen. Dat er sprake is van nalatigheid, is al erkend, maar mijns inziens gaat de schuldvraag verder dan dat en heeft zowel Pascal als zijn familie recht op erkenning daarvan.
Zelf ben ik moeder van een zoon met zeer ernstige epilepsie en ook met SEIN hebben we zelf ervaringen. Wat jullie is overkomen, is mijn ergste nachtmerrie. Het is ontzettend wrang om je kind te moeten verliezen nadat je het hebt toevertrouwd aan een instelling, wat op zich al heel moeilijk is, maar bovendien een gespecialiseerde instelling die als geen ander zou moeten weten hoe te handelen bij patiënten met ernstige epilepsie. Juist op hun bewaking - zowel van de apparatuur als van het personeel - moet je kunnen bouwen, je kind is daar immers niet voor niets opgenomen! Dit schrijnende geval sterkt mij in de overtuiging dat wij ons kind niet zomaar meer toevertrouwen aan instellingen of klinieken en in het voornemen dat altijd een van zijn ouders bij hem blijft, ook 's nachts, als hij is opgenomen. De tegenstrijdigheden in de verklaringen en het dossier en de onwil om het dossier aan de familie ter inzage te geven, wijst erop dat er iets goed mis is. Niet louter nalatigheid, want het verzwijgen van geconstateerde aanvallen i.p.v. die volgens de regels te rapporteren, kan gezien het tijdbestek toch geen simpel 'vergeten'zijn?!
Ik hoop ontzettend dat gerechtigheid geschiedt en de oorzaak van Pascal's dood, hoe wrang ook, ondubbelzinnig vast komt te staan. Dat verandert aan het verdriet om het verlies van Pascal natuurlijk niets maar geeft zijn familie hopelijk wel de mogelijkheid om ondanks hun verlies dit open boek af te kunnen sluiten.
Bedankt familie van Pascal, voor jullie strijd en het naar buiten brengen hiervan, waarmee jullie andere ouders waarschuwen.

Een moeder