Mag ik alsjeblieft dood?
Uitzending van 19 november 2008
Mensen die nog niet doodziek zijn, maar bijvoorbeeld dement beginnen te worden, kunnen nu vaak nergens hulp vinden om hun leven te laten beëindigen. Zij bellen stad en land af, op zoek naar een arts die hun wil helpen. Artsenorganisatie KNMG ziet niets in bijvoorbeeld eenverplichte medewerking door artsen, maar geeft wel toe dat er iets voor deze groep gedaan moet worden.
Maar wat vindt de gewone Nederlander? Woensdagavond publiceert Maurice de Hond de resultaten van zijn enquête over euthanasie. Meer hierover in Netwerk
Bekijk hier de hele uitzending van woensdag 19 november.
Maar wat vindt de gewone Nederlander? Woensdagavond publiceert Maurice de Hond de resultaten van zijn enquête over euthanasie. Meer hierover in Netwerk
Bekijk hier de hele uitzending van woensdag 19 november.
Reacties
De reactiemogelijkheid is afgesloten
mag ik a.u.b. dood
20 november, 2008 - 21:51Het zou toch mooi zijn als je toch eens zelf kon beslissen als je dement gaat worden en het allemaal nog goed op een rijtje kan zetten dus je legt 't zelf vast als je het niet meer weet dat je dan een pil kan krijgen zodat je waardig mag sterven is dat nu zo veel gevraagd
Het recht van de dokter om euthanasie te weigeren
20 november, 2008 - 00:47Een goede documentaire en ook een goede terug- en vooruitblik op Netwerk. Maar de vanzelfsprekendheid dat artsen hun hulp kunnen weigeren en de sleutel van de medicijnkast ook niet uit handen willen geven, begin ik stuitend te vinden. Laat de artsen eens tot het enig juiste besef komen en dat is de wil van hun patiënt om af te zien van verdere medische hulp. Daarmee is hun rol uitgespeeld en kunnen anderen hun hulp aanbieden. Scenartsen, maar waarom geen psychologen of andere vertrouwelingen? Alleen de artsen maken zichzelf onmisbaar met hun drogredenering dat zij er zijn om te genezen en niet om te doden. Zij kijken wel werkeloos toe als een zelf gekozen einde dramatisch verloopt. Hoe zit het dan eigenlijk met hun artsenroeping om te genezen en te helpen? En nog nijpender: Het is de medicatie die mensen jarenlang berooft van hun levensvreugde en autonomie. Zonder die middelen zouden mensen veel eerder sterven. Is het niet hypocriet om die wel te verstrekken en mensen te veroordelen tot een dodelijk leven en tegelijk met beëindiging niets te maken willen hebben?
terechte vrijheid van de arts
20 november, 2008 - 23:02Het schrikbeeld om als demente patiënt langzaam weg te kwijnen leidt tot de gedachte dat de arts daar dan maar wat aan moet doen. Een misplaatst schikbeeld. Dementie is een langzaam verlopende ziekte waarbij het geheugen steeds meer te wensen overlaat zonder dat de patiënt daar veel last van hoeft te hebben als er goede zorg wordt verleend. Veruit de meeste demente personen sterven gewoon thuis en niet in een verpleeghuis. Dementie vergt geen onmiddelijk ingrijpen. Alleen bij dringende noodzaak mag van een ander worden geëist in te grijpen. En dan nog mag die noodzaak niet zo ver gaan dat iemand wordt gedwongen om in strijd te handelen met de eed die is afgelegd om te genezen. De patiënt heeft grondrechten maar de arts ook.
Bovendien waar is het einde? Moet een arts dan ook een 52 jarige man met een lewybody dementie op verzoek bijstaan (niet verzonnen, een echte patiënt)? En wat gaat de samenleving dan doen? Misschien is zijn erfenis erg interessant. Manipulatie is niet uitgesloten. Diverse notarissen hebben reeds met de tuchtrechter te maken gekregen omdat zij een demente persoon bij de vastlegging van een testament niet hebben gewaarschuwd.
De Hoge Raad der Nederlanden heeft in de Chabotzaak (het ging om een langdurig psychiatrische patiënt) een duidelijke lijn getrokken. In de praktijk is euthanasie toegestaan bij patiënten in de laatste levensfase. Chronische patiënten zijn dat niet. En dat is voor de integriteit van het vak van arts maar goed ook.
47 jaar senior-wetgevingsjurist, getrouwd met een gepromoveerd neuropsychologe die dagelijks in een groot ziekenhuis werkt.
Grondrecht van arts en patiënt
23 november, 2008 - 21:12Een groeiend aantal mensen is gedwongen om zorgvuldig om te gaan met hun dementie en het schrikbeeld van een inadequate verzorging die jaren kan duren. Het grondrecht om als mens hun integriteit niet te verliezen loopt stuk op de onwil van artsenorganisaties de euthanasie in handen te geven van artsen die daartoe bereid zijn en als zodanig aangewezen. U ondersteunt uw betoog verder met de malicieuze suggestie dat manipulatie niet is uitgesloten. Dan zou ik artsen ernstig in overweging willen geven hier ter zake kundigen bij te halen, zodat de doodswens van een patiënt in alle zorgvuldigheid gewogen kan worden.
De Toetsingscommissie is er al twee jaar geleden toe overgegaan euthanasie goed te keuren bij chronische patiënten en de Chabotzaak is een andere zaak met een ander oordeel. Hoe deze de integriteit van het vak van arts kan ondersteunen is mij dan ook onduidelijk.
Kortom: Het lijkt me dat noch u, noch uw vrouw op wie u zich beroept, voldoende inzicht heeft in het ellendige doodsbed wat dementerenden en anderen met soortgelijke aandoeningen te wachten staat. Daardoor bent u ook niet in staat om te oordelen over de strijd van verwanten, die de wil van hun zieke naaste proberen te vervullen. Ik ben het met Govertvan Eerde eens, dat de wetgever dwingender moet optreden t.a.v. artsen die tegen euthanasie zijn. De wet staat het toe, dus deze artsen zullen hun patiënt dan tijdig moeten doorverwijzen.
Reactie op de heer Wennink: terechte vrijheid van de arts
21 november, 2008 - 13:40Geachte heer Wennink,
Om een aantal redenen ben ik bijzonder (en dat is zacht uitgedrukt) verbaasd over uw reactie.
Allereerst stelt u dat een patiënt, mits er goede zorg wordt verleend(?), geen last hoeft te hebben van dementie. Ik vind dat eerlijk gezegd, zeker als het over mijn vader gaat, een beschamende stelling. Ik kan u zeggen, zonder op detail in te gaan, dat mijn vader meer dan genoeg redenen had deze ziekte niet tot het einde te moeten dragen. Voor hem was het uitzichtloos en ondraaglijk lijden, laat ik het daarbij houden. Wij hebben ook nooit een arts gedwongen in te grijpen en wij respecteren de stelling van de heer Holland van het KNMG dat een arts gewetensbezwaren kan hebben. Maar ik hoop wel dat u het met mij eens bent dat er voor mensen zoals mijn vader een oplossing moet kunnen bestaan om toch gevolg aan hun wensen te geven. En zoals de heer Holland aangaf moet dat niet al te moeilijk zijn.
Wij vinden overigens dat het debat over hulp bij zelfdoding zich te eenzijdig richt op de rol van artsen. De vraag waar het echt om moet gaan is de vraag of een wilsbekwame volwassene zelf over zijn levenseinde moet kunnen beslissen. Een overgroot deel van de Nederlandse bevolking vindt dat overigens ook, gezien de resultaten uit het onderzoek van Maurice de Hond. De mens moet zelf over zijn eigen leven en dood kunnen beslissen. Verdere discussies over de procedures en de inhoud van de beslissingen zouden daarom in het perspectief moeten staan van het recht op uiteindelijke zelfbeschikking.
De euthanasiewet regelt op dit moment alleen dat mensen hulp mogen vragen, de arts beslist en heeft het monopolie op het bieden van hulp. Het zelfbeschikkingsrecht zou in wet en procedures een veel belangrijkere plek moeten krijgen.
Govert van Eerde, zoon van Paul van Eerde
ik pleit ervoor dat er
20 november, 2008 - 23:19ik pleit ervoor dat er eindelijk eens word geluisterd naar de mensen die een oprechte doodswens hebben. ik weet uit (wrange )ervaring hoe moeilijk en pijnlijk dit is. mijn partner is deels wilsonbekwaam verklaard, welk deel kan niemand mij zeggen. 7 jaar ziek, hersenletsel, en al 7 jaar een doodswens. en er is niemand die luisterd. niemand wil zijn handen branden. en ik hoor iedere dag zijn vraag. hij woont in een verpleeghuis, is inmiddels 48 jaar. 44 jaar en liefhebbende vrouw van een man met een doodswens.
vrijwilllig gekozen levenseinde
10 februari, 2010 - 21:49Ik vind de discussie die momenteel wordt gevoerd en de documentaires die worden uitgezonden over vrijwillige euthenasie zeer belangrijk. Ikzelf ben momenteel 69 jaar en nog gezond. Doe nog een aantal leuke activiteiten en rijd nog heerlijk zelfstandig auto. Toch ben ik al bewust bezig met mijn eigen vrijwillige levens beëindiging. Voor mij gelden de volgende regels om niet meer te willen leven. Niet afhankelijk worden van anderen, ook niet van mijn kinderen. Kunnen blijven autorijden, geen behandeling voor bijvoorbeeld kanker of een andere ernstige aandoening waardoor ik van anderen afhankelijk zou worden. Dat betekent dus ook...NOOIT naar een verpleeghuis.
Ikzelf denk dat ik 80 jaar een mooie leeftijd vind om ermee te stoppen. Men kan dan niet zeggen dat het in een opwelling is gebeurd. Verschillende vrienden zijn op de hoogte van mijn wens....niet meer willen leven als het leven voor mij niets meer te bieden heeft, ik niet meer kan genieten. Ik ben me bewust dat ik alles uit het leven heb gehaald wat voor mij haalbaar was. Ik bemerk dat ik niet meer echt een doel heb waar ik naar streef. Geen gezeur over verbetering van de zorg of het gezellig maken in pleeg/verzorgings tehuizen. Het is mijn eigen wil op een bepaald moment niet meer te willen leven. Dat moment bepaal ik zelf! Er moet dus een wetswijziging komen waar mensen zoals ik GEHOORD worden en hulp kunnen krijgen bij vrijwillige euthenasie. Ik weet dat ik niet de enige ben die op deze leeftijd al na denkt over vrijwillige levens beëindiging. Maar hoe weet je welke medicijnen er voor nodig zijn en hoe zou ik ze kunnen bemachtigen? Helaas moet ik me daar nu al mee bezig houden omdat tegen die tijd ik alles in huis wil hebben. Tenzij er een middel of een wetswijziging komt waardoor ik me daarover nu nog geen zorgen hoef te maken. Nee ik ben niet depressief maar denk wel na over mijn eigen levensbeëindiging.