Netwerk

Het mag duidelijk zijn dat u kennellijk niet beseft dat er in dit land duizenden moeders de zaken konden belazeren met of zonder stoornis omdat in familierecht men achter mekaar in de valkuilen van borderliners is getrapt, ondanks de waarschuwingen aan rechtspraak dat niet te doen en aan therapeuten die werden belazerd. Niet voor niks noemdenze het vroeger al psychopathische hysterie. Dat er een paar minkukels de naam veranderd hebben zijn gevolgen van zichtbaar ook.
Praat me niet over respect. Weet u wat schadelijk is en was voor kinderen? Ga maar kijken wat door vervreemding gepleegd door zulke moeders is gebeurd met die kinderen in kopprojekten onder andere en aan nu jongvolwassenen onterecht zonder vaders gezet omdat de rechtspraak toestandsbeelden en kenmerken van moeders niet wenste te onderzoeken.
Misdadig t.o.v. kinderen en overigens misdrijven ook 236 Strafrecht onder andere.
Nog iets?
Hoog tijd dat de overheid ingrijpt in familierecht ook.
Kinderen dienen te worden beschermd tegen dat schadelijk gedrag (bpdcentral.com) en dat waren ze in dit land al jaren vergeten ook kennellijk.

Ik ben het er mee eens dat het beroepsgeheim op zijn kop gaat,
wellicht gedeeltelijk dan, want inderdaad, soms is het gezin, of een deel daarvan, oorzaak van het probleem.
Bij mij was dat niet het geval.
Ik had te maken met de ggz, jeugdzorg en via jeugdzorg een gezinsvoogd. Maar de cruciale zorgen, kwamen niet op tafel. Mijn moeder( de vrouw die me door het leven heen meer heeft geholpen dan menig hulpverlener kan/wou, wist niet hoe ernstig het eigenlijk al met mij gesteld was. Ik was op verschillende wijzen zeer destructief bezig en de hulpverlening wist van mijn suicidale gedachten gangen en zo van nog meer wat mijn moeder nooit te weten mocht komen. Dat heb ik hun toen wel zelf gezegt, maar ik was minderjarig 14 wel niet te vergeten en ik wou altijd mijn moeder beschermen, de hulpverlening had op verschillende momenten in moeten grijpen, mijn moeder informeren, maar nee het enige wat ze zeiden was dat het mijn verantwoordelijkheid was, ik had hun verzocht niks te zeggen.
En toen net op het moment dat ik begon op te krabbelen uit de hevige toestand waar ik in verkeerde, besloten ze mij met mijn traumagerelateerde persoonlijkheids problematiek, maar in een jeugdgevangenis te stoppen omdat ze het niet meer wisten, terwijl ik aangaf dat ik in behandeling wou, ik wou werken aan een beter leven, maar dat konden ze me niet bieden, er is nergens plek.
sinds dien ben ik achteruit gegaan. verschillende behandelingen gevolgd op het laatst 1.5 jaar in apeldoorn, waar ik telkens aangaf hoe zwaar ik er doorheen zat, en wat deden ze niks, het was mijn eigen verandwoordelijkheid. nu 2 kritieke zelfmoordpogingen en een ibs verder, zit ik weer thuis bij mij moeder, die ze tot nu toe nog steeds niet hebben geinformeert wat er aan de hand is, ondanks dat ik er nu wel toestemming voor gaf, uitdrukkelijk zelfs. Door alle fouten van de hulpverlening inc de jeugdgevangenis van harreveld, waar mishandeling blijkbaar heel gewoon is hoeveel klachten je ook indient, heb ik nog meer littekens in mijn ziel, en heb ik mijzelf ook zodanig toegetakelt, dat ik er mijn leven lang mee moet leven. Het enige wat ooit ter informatie aan mijn moeder is medegedeelt door de psychiater in apeldoorn, was, ja K. is een chronisch patient, de kans is groot dat ze ooit eraan overlijd, en dat was fijn voor mijn moeder om dat te horen kort voordat ik naar huis kwam.

dit is nog maar een klein gedeelte van mijn hulpverleningsgeschiedenis met al zijn tegenslagen, maar daar zal ik de lezers verder niet meer belasten.

het enige wat ik aan wou geven was, blijf in de samenwerking met het gezin, maar óók luister naar de signalen van de client en doe ze niet af als oh het is een borderliner, die bedriegt de boel, dat doet misschien 1 op 10 maar denk aan de andere 9!