Weg met tbs?
Uitzending van 31 juli 2009
Het merendeel van de gezaghebbende tbs-advocaten uit Nederland raden hun cliënten voortaan af om mee te werken aan een tbs-onderzoek. Meedoen aan 'tbs' in de huidige omstandigheden is onverantwoord vinden zij. Dat blijkt vanavond uit een onderzoek van Netwerk.
Eerder deze week trok justitie aan de bel, want ongeveer de helft van de zware criminelen weigert mee te werken aan psychiatrisch onderzoek. Verdachten willen niet meer het risico lopen om voor onbepaalde tijd in een kliniek terecht te komen. Maar justitie vindt dat advocaten die hun cliënten afraden om mee te werken aan een tbs onderzoek hun maatschappelijke verantwoordelijkheid niet nemen. ‘Onzin’, zeggen de advocaten. Eerst moet het vertrouwen in het tbs-systeem terugkomen.
Neem bijvoorbeeld de zaak Yusel B. Een 36-jarige man die vijftien jaar geleden werd veroordeeld tot drie jaar cel en tbs voor een serie gewapende overvallen. Na die drie jaar meldde hij zich vrijwillig aan voor een psychiatrisch onderzoek. Sindsdien verblijft hij al twaalf jaar in een tbs-kliniek. Volgende week dinsdag oordeelt de rechter of het verblijf moet worden verlengd.
De deskundigen die de rechter in deze zaak adviseren staan lijnrecht tegenover elkaar. Als het aan de kliniek ligt moet hij blijven, maar onafhankelijke deskundigen pleiten voor zijn vrijlating. Hoe kan dat? Volgens Dennis Wolters, de advocaat van Yusel B., is deze zaak een schoolvoorbeeld van wat er mis kan gaan in een kliniek. En laat het zien waarom niemand zijn cliënt voortaan nog zal adviseren om mee te werken aan een tbs-onderzoek.
In Netwerk een gesprek met Dennis Wolters en de zus van Yusel B.
Bekijk hier de uitzending van vrijdag 31 juli.
Eerder deze week trok justitie aan de bel, want ongeveer de helft van de zware criminelen weigert mee te werken aan psychiatrisch onderzoek. Verdachten willen niet meer het risico lopen om voor onbepaalde tijd in een kliniek terecht te komen. Maar justitie vindt dat advocaten die hun cliënten afraden om mee te werken aan een tbs onderzoek hun maatschappelijke verantwoordelijkheid niet nemen. ‘Onzin’, zeggen de advocaten. Eerst moet het vertrouwen in het tbs-systeem terugkomen.
Neem bijvoorbeeld de zaak Yusel B. Een 36-jarige man die vijftien jaar geleden werd veroordeeld tot drie jaar cel en tbs voor een serie gewapende overvallen. Na die drie jaar meldde hij zich vrijwillig aan voor een psychiatrisch onderzoek. Sindsdien verblijft hij al twaalf jaar in een tbs-kliniek. Volgende week dinsdag oordeelt de rechter of het verblijf moet worden verlengd.
De deskundigen die de rechter in deze zaak adviseren staan lijnrecht tegenover elkaar. Als het aan de kliniek ligt moet hij blijven, maar onafhankelijke deskundigen pleiten voor zijn vrijlating. Hoe kan dat? Volgens Dennis Wolters, de advocaat van Yusel B., is deze zaak een schoolvoorbeeld van wat er mis kan gaan in een kliniek. En laat het zien waarom niemand zijn cliënt voortaan nog zal adviseren om mee te werken aan een tbs-onderzoek.
In Netwerk een gesprek met Dennis Wolters en de zus van Yusel B.
Bekijk hier de uitzending van vrijdag 31 juli.
Reacties
De reactiemogelijkheid is afgesloten
Postbode Gert Postel als hoogleraar forensische psychiatrie
1 augustus, 2009 - 21:33'Wie het psychiatrische vocabulaire beheerst, kan eindeloos doorgaan met het debiteren van onzin en daarmee gestudeerde lieden inpakken' – aldus de voormalige postbode Gert Postel, die het in praktijk bracht.
Hij schopte het bijna tot hoogleraar forensische psychiatrie, zonder enige studie. Zelf zegt hij er over:
‘Zelfs een gedresseerde aap kan psychiater worden!'
Zie Skepsis: http://www.skepsis.nl/postel.html
Oxytoxine als ontbindingshormoon?
31 juli, 2009 - 15:54De deskundigen falen inderdaad, ik hoor de schreeuwlelijkerds in de 2e kamer nog zeggen "testosteron vernietigt de wereld" terwijl oxyttoxine juist als ontbindingshormoon fungeert (de pil verontmenselijkt). Eenzijdige semi-academische pedo- en pseudologica heeft onze vrijheden gekaapt, zogenaamd wetenschappelijk en verantwoord in feite amoreel antisociaal en onbetamelijk. Veler levens zijn onherstelbaar verwoest door westerse systeembeulen, de slachtoffers krijgen vervolgens de schuld en komen in situaties terecht waar ze nooit thuishoorden, ons vertrouwen wordt tot op het bot geschonden terwijl verkeerde voorkeuren hoogtij vieren, overheden en vertrutte 'deskundigen' zijn onze vijand en zelf schuldig aan meer en meer ontsporingen, ook die van onze kinderen!
Niet willen inzien.
31 juli, 2009 - 16:35Nogal logisch. In de reguliere GGZ-psychiatrie klopt er al geen moer van. Men heeft meningen over zekere behandelingen meer niet.
Als er over behandeling wordt gesproken houdt dat ook bijvoorbeeld alleen maar in een enkel gesprekje in de reguliere ggz voor mensen.
Waanzin. Pure waanzin. Prachtig staat dat voor de gevestigde orde psychiaters op papier meer niet. De psychiaters die op TV komen in zeker programma vertellen het goed tot redelijk zo kun je dat stellen. Echter het verhaal van hen slaat nergens op in toepassing ervan. Men spegelt als psychiatrie zaken voor die niet bestaan ook in behandelingsvormen. Waar dan mensen op promoveren. Net als de éne die zogenaamd onderzoek deed in Maastricht dat BL te genezen zou zijn. 80 procent is vrouw zo zeggen de deskundigen.
Terwijl vele psychiaters het een ernstige geestesstoornis vinden.
Waarbij velen loslopen onder de plu van verzwijging ook nog eens.
Dat is Nederland ten top. Met spoor aan slachtoffers en clientéle ook later overigens doordat kinderen de dupe zijn.
Fijn land Balkenende en Rouvoet met dat hypocriete rotgedoe terwijl op dat terrein allang bekend is dat het in de rechtspraak zelf zit. Jullie als overheid wensen zekere beelden en realiteit niet in te zien. En daar zit een heel groot probleem.
Zou het dan toch om het geld gaan?
1 augustus, 2009 - 18:10Godzij dank heb ik gelukkig nooit TBS gehad maar maak het wel van heel dicht bij.
Voordat ik mijn partner leerde kennen had ik geen idee wat de instelling inhoud maar ik weet nu wel waar ons belastinggeld heen gaat. Een groot deel van de TBS`er hoort er namelijk geheel niet thuis, deze mensen dienen geholpen te worden onder de zorg van de GGZ, maar zijn door een misdrijf terecht gekomen in een uitzichtloze situatie, waar het vechten op een normaal bestaan je word ontnomen. De T van TBS staat voor Traag en Teleurstelling.
Neem nu het geval van mijn partner, slachtoffer in zijn jeugd door ontucht door 3 mannen, alle 3 zijn niet veroordeeld. Mijn partner is slachtoffer maar word niet geestelijk geholpen en raakt hierdoor in geestelijke problemen. Komt in de verkeerde kringen terecht, drank, suïcidaal en pleegt een aantal misdrijven w.o. brandstichting krijgt TBS met dwangverpleging opgelegd door de rechter op zijn 29e zonder gevangenisstraf.
Vervolgens 2 jaar in detentie op afwachting en word daarna overgeplaatst naar TBS Kliniek de Kijvelanden. Na 3 jaar is de behandeling zodanig dat hij kan resocialiseren en word geplaatst op een open resocialisatie afdeling van de Kijvelanden. Na 1 jaar resocialiseren begaan 2 andere TBS ers een misdrijf buiten de kliniek en zonder dat hij er iets aan kan doen word hij teruggeroepen naar de Kliniek en word een half jaar binnen gehouden.
Vervolgens teruggeplaatst naar de openinrichting en word geplaatst op een eigen appartement.
Na 1 jaar fout gemaakt door naar een café te gaan en een biertje te drinken. Dit is net voor de 2 jaarlijkse verleningzitting. De kliniek vraagt 1 jaar verlenging en de rechter geeft er 2 jaar voor. Maar goed resocialiseren doe je met vallen en opstaan en voor iedere fout hoe klein ook word je wel heel zwaar gestraft, je heb er zo 2 jaar bij.
Maar na 1 ½ jaar op zijn eigen gewoond te hebben wilt hij samenwonen met ondergetekende, de kliniek zit dat niet zo zitten ze hebben liever dat hij voorlopig maar gaat wonen in een woning van de kliniek dat levert waarschijnlijk nog wat op vestzak, broekzak. Na lang soebatten mag hij samenwonen.
Mijn partner mag samenwonen en had een vergoeding op basis van bijstandsniveau €. 900,00 maar moet hiervoor 350 euro terug betalen voor de kamerhuur aan de kliniek, maar bij samen wonen komt dat te vervallen en krijgt hij plots alleen zak en kleedgeld ad €. 550,-- per maand dus ruim onder het bijstandsniveau. Woonkosten vergoeding ? Je woont toch in bij je partner die betaald toch alle kosten? Oh niet akkoord? dan gaat het toch niet door. Is dit waar het woordje dwang voor staat?
Weer zijn we op een verlengingszitting, mijn partner resocialiseert al 4 jaar in de samenleven, het hoofd behandeling is al ruim 2 jaar uitbehandeld maar is bang op een terugval, trouwens zonder aantoonbare redenen, maar zij denkt dat, zij eist 1 jaar verlening , wij vragen voorwaardelijk ontslag met toezicht van de reclassering, zij is de ervaringsdeskundige en zit dat nog niet zitten, en hup weer 1 jaar erbij kling kassa!kosten €. 146.000,-- voor de staat.
We sturen wel eens een email met organisatorische zaken, wat word verwoord in het hoger beroep als steun door het behandelteam. Thans woont mij partner gewoon in de samenleving, het heeft de staat al €. 1.592.000,-- gekost maar er is niet van de zgn TBS met dwangverpleging af te komen, we drinken in 1x in de 14 daag koffie met een EFT medewerkster en praten over het weer en wat we in het weekend gaan doen… wachtend op de dag dat de kliniek genoeg inkomsten heeft gegenereerd.
Diagnoses in de psychiatrie zijn gebaseerd op fantasie
31 juli, 2009 - 21:50De diagnoses in de psychiatrie zijn afhankelijk van de fantasie en het prive-leven van de hulpverleners die de beoordelingen doen.
Een raar systeem is dat degenen die de patient behandelen ook rapporteren over de vrijheidsbeneming of voortzetting van de vrijheidsbeneming. In een vonnis over voortzetting van TBS las ik dat de verpleegkundige rapporteerde dat haar patiente zich vreemd gedroeg en dus niet vrijgelaten moest worden. De rechter vroeg om een voorbeeld van vreemd gedrag. Als voorbeeld werd genoemd dat de vrouw limonadesiroop onverdund dronk. Met deze verklaringen van de verpleegster werd de vrouw dus niet vrijgelaten. Misschien had de vrouw honger, had ze behoefte aan zoetigheid, maar zo ver denken verpleegsters niet, want het gaat niet om het belang van de patient. De behandelgesprekken met verpleegsters gaan altijd over intieme zaken, seksleven, alsof de verpleegsters seksuele deskundigen zijn. De patient heeft daar niets aan als hij geen seksuele problemen heeft, maar de verpleegsters hebben niets anders te bieden dan relatie-gesprekken op het niveau van de Marie-Claire. Een verhaal uit de Marie-Claire is bijvoorbeeld de topadvocate die in het geheim een carriere als prostituee heeft. Daar smullen GGZ- verpleegsters van en denken dat dit werkelijk gebeurt omdat zij fantasie niet van werkelijkheid kunnen scheiden.
Zij geloven dat academische vrouwen met een loopbaan en een gezin er een carriere als prostituee op na houden en stellen op die manier diagnoses bij mensen die helemaal geen patient zijn.
De advocaten adviseren terecht om niet in aanraking te komen met de psychiatrie, want de diagnoses worden gesteld aan de hand van de fantasie van de hulpverleners en niets wordt geverifieerd. Raar is ook dat GGZ hulpverleners anderen over hun patient uitvragen en dit noteren als "waarheid", terwijl ze dit niet aan hun patient voorleggen. De meeste GGZ dossiers zijn doorspekt met leugens over de patienten om de patient bijvoorbeeld te kunnen separeren of te isoleren van familie of partner.
In de gesloten GGZ is er maar 1 soort therapie en dat is: Seksuele gesprekken met het verplegend personeel, gecombineerd met medicatie. Een gesprek zonder het onderwerp seks is niet mogelijk met GGZ personeel viel mij op als belangenbehartiger van een patient. Als belangenbehartiger werd ik ook aangevallen op persoonlijk vlak en seksueel ondervraagd door verschillende hulpverleners van de patient. Mij viel dit op omdat ik nimmer seksueel werd bevraagd door onbekenden en al helemaal niet tijdens mijn werk.
diagnoses in de TBS
31 juli, 2009 - 23:14psycholoog.
Ik heb verscheidene malen meegemaakt dat diagnoses die in de pro justitia rapporten worden neergeschreven inderdaad niet wetenschappelijk verantwoorde literatuur, maar subjectieve fantasien zijn van psychiaters,psychologen en sociaal werkers. In een artikel in De Psycholoog van januari 2007 geeft Professor Peter van Koppen precies aan waar de schoen wringt. De psychologen en psychiaters moeten een veroordeling plausibel maken middels een steunbewijs over ' de persoon van de verdachte' en zo rechtvaardigen. Als de psycholoog dit spelletje meespeelt krijgt hij werk van justitie, als hij kritisch is, aan waarheidsvinding doet en feiten beschrijft die gebaseerd zijn op gedegen onafhankelijk onderzoek dan blijft het werk uit. Bovendien is de vergoeding dermate slecht dat je niet anders kunt als maar een subjectieve slag te slaan naar het karakter van de verdachte op basis van b.v. de amsterdamse biografische vragenlijst, een intelligentietestje en de persoonlijke mening van een medewerkertje dat toevallig stage loopt en een slechte dag heeft.
Net als de geestelijke verzorging door priesters en imam's zou de psychologische en psychiatrische diagnoses bij justitie door onafhankelijke bureau's gedaan moeten worden. Dan moeten psychiaters en psychologen nu eindelijk wel eens hun competentiestrijdbijl eens gaan begraven, want ook dat levert al jaren slachtoffers op zodat inderdaad verpleegkundigen de dienst blijven uitmaken over ontslag of verder verblijf op long stay.
Totdat dit systeem veranderd is raad ik iedereen aan te weigeren aan psychiatrisch en psychologisch onderzoek en behandeling mee te doen dat wordt uitgevoerd door mensen die in dienst zijn van justitie. Een bureau als Psychologisch Expertisebureau Nijmegen en vele anderen zijn daar prima toe in staat. Dan heb je tenminste een diagnose die wetenschappelijk verantwoord is! Nu zijn veel pro justitia rapportages doorgestoken kaart en zelfs fake. Ik raad advocaten aan hun clienten te adviseren een klacht in te dienen bij het de beroepsorganisatie van de justitiepsycholoog bij het Nederlands Instituut voor Psychologen in Amsterdam. Het is wel even werk, maar dan houdt het wellicht een keer op die onzin die onnodig zoveel trauma en extra detentieschade bij gedetineerden teweeg brengt dat alleen maar meer haat en afschuw bij (meestal)man en zijn familie teweeg brengt .