Netwerk

Mevrouw Hut zoekt een excuus om met opgeheven hoofd het zinkende schip te verlaten. Het schip dat ze zelf door wanbeleid tot zinken heeft gebracht. Hiermee geeft ze de genadeslag aan de adoptiepoot van Wereldkinderen. Zij laat hiermee zowel de kinderen als de achterblijvende werknemers in de kou staan. Het lijkt allemaal heel integer, maar ik trap niet in de (krokodille) tranen van mevrouw Hut. Als mevrouw Hut zich geintimideerd voelt door Justitie (ze zei trouwens dat ze geintimideerd was), krijgt zij een koekje van eigen deeg en daar kan mevrouw Hut niet tegen, dus slaat ze terug. Justitie trap er niet in!!!

Het hoeft geen geheim te zijn dat de meeste ouders adopteren vanuit het egoïstische belang dat zij een kind willen en dat zelf om wat voor reden dan ook niet kunnen krijgen. Dat je met deze stap, die niemand overigens lichtvoetig neemt zoals sommigen op deze site beweren, een kind dat in het geboorteland geen of nauwelijks toekomst heeft wel een toekomst geeft is een prachtige bijkomende reden.
Daarmee komen we bij de vraag die centraal lijkt te staan: is een kind beter af met adoptie of met lokale fianciële hulp? Deze vraag wordt veel aan de orde gesteld door mensen die weining van adoptie weten. Verweg de meeste kinderen die ter adoptie worden aangeboden zijn te vondeling gelegd. Ze worden gevonden en bij kindertehuizen en ziekenhuizen afgegeven. Daarbij is het vanaf dat moment zeker dat het kind geen biologische ouders meer heeft en waarschijnlijk ook niet meer zal krijgen.
De vraag die je dus eigenlijk moet stellen is of een vondeling in eigen land moet worden opgevangen of ook ter adoptie naar het buitenland kan worden afgestaan. Die vraag is niet simpel te beantwoorden en hangt vooral af van het kind zelf. Je kan een baby of peuter helaas niet vragen wat hij/zij wil. Maar vraag je het later aan geadopteerden dan zal vindt deel dat ze blij zijn met hun leven in Nederland en een ander deel heeft moeite met het feit dat ze uit hun geboorteland zijn weggehaald.
Wereldkinderen is een organisatie die open en duidelijk vooropsteld dat een kind zonder biologische ouders in principe in zijn eigen land moet worden opgevangen en dat het bovendien de taak en plicht is van het land om tot het uiterste te gaan om te achterhalen of de ouders teruggevonden kunnen worden of dat er familie is die het kind kan opnemen.
Ik weet uit ervaring dat lokale overheden hier vaak met de pet naar gooien en dat onderzoeken al gauw worden afgerond met geen resultaat als conclusie. Adoptieorganisaties moeten vertrouwen op deze rapporten maar het is terecht dat zij soms twijfels hebben. Daarmee is het dus een feit dat er terecht twijfels zijn hoe kinderen in tehuizen terecht zijn gekomen en of ze blijvend ter adoptie afgestaan moeten worden. Justitie wil niet twijfelen aan lokale overheden en steekt de kop in het zand.
Dat Ina Hut dit aan de kaak bleef stellen was haar taak als directrice van een adoptieorganisatie die het goed wil doen. Dat dit in de media niet altijd goed naar voren kwam lag aan het feit dat Ina Hut niet altijd even goed "uit de verf komt" op tv. Maar haar intenties waren volgens mij de juiste.
Tenslotte nog een opmerking over het adopteren van Nederlandse kinderen. Vaak wordt, wederom door onwetenden, geroepen: "waarom adopteer je niet binnen Nederland?" Dit was ook mijn gedachte toen ik hier jaren geleden aan begon. Het grote verschil is echter dat adopteren binnen Nederland nauwelijks mogelijk is. Je komt in de molen van pleegzorg terecht en dat is wezenlijk anders dan adopteren. Wel ben ik van mening dat er op het gebied van pleegzorg iets principiëel fout is. Pleegzorg gaat nog steeds uit van de rechten van de ouders en niet die van het kind. Ook al verkloot je het keer op keer, je blijft recht houden op je kind. Ik ben er van overtuigd dat veel kinderen hierdoor beschadigd raken. Heb je als ouder een of twee keer aangetoond dat je wel kinderen op de wereld kan zetten maar er niet voor kan zorgen, dan moet een ander dat maar doen, maar dan wel definitief. Wat overigens niet inhoudt dat er geen contact mag blijven met de biologische ouders. Het gaat erom dat het kind in een stabiele omgeving opgroeit en liefde krijgt. Alleen dan zal het op kunnen opgroeien tot een volwaardig mens. En dat is de basis van adopteren.