Netwerk

Ik vind de reactie van de moeder wel begrijpelijk maar niet verstandig.
Onze autistische zoon "woont" sinds kort in een Thomashuis (www.thomashuizen.nl) bij ons in de buurt. Deze Thomashuizen worden geleid door een echtpaar, een soort vader en moeder, die er altijd zijn. De sfeer is warm en zorgzaam. Onze zoon heeft behoefte aan een vast patroon en weet wanneer hij in het Thomashuis is en wanneer thuis. In het weekend is hij (nog) thuis zodat wij allerlei leuke dingen met hem kunnen doen.
Wij hebben de kamer in het Thomashuis op bijna dezelfde wijze ingericht als zijn eigen kamer thuis en verplaatsen niets van zijn eigen kamer naar het Thomashuis, zodat onze zoon niet het idee heeft dat hij gaat verhuizen en zo langzaam kan aan de situatie kan wennen. Hij heeft het daar reuze naar zijn zin!!
Wij zijn dolblij met de situatie en weten dat onze zoon in goede handen is als wij te oud worden om voor hem te zorgen of als ons iets overkomt.

Met vriendelijke groeten

Conny van Zoelen

Grote bewondering heb ik voor deze moeder en haar zoon: zij leven het leven ten volle, genieten van elkaar en van wat ze samen ondernemen.
Ik werk als maatschappelijk werker in een verpleeghuis. Wij zetten ons er met onze bewoners voor in om in het hier en nu de kwaliteit van leven te waarborgen, ondanks lichamelijke en/of psychische beperkingen. Niet op de tijd vooruit te lopen, maar "met je gedachten zijn waar het lichaam is". Als mensen zich zorgen maken staat dat altijd in relatie tot de, ongewisse, toekomst. Als men zich leert richten op de kwaliteit van het leefmoment, blijkt er veel te genieten te zijn.
Er was een moeder van ruim 90 jaar die altijd voor haar zoon had gezorgd die het syndroom van Down had. Het ging op een bepaald moment niet meer thuis, de zorg werd te zwaar. Moeder en zoon werden beide bij ons opgenomen, zo konden zij samen blijven. Ik weet dat zij het ook bij ons goed hadden samen. Uiteindelijk is de zoon eerder overleden dan zijn moeder, zij heeft nog kort geleefd en is 101 jaar geworden.
Ik ben ervan overtuigd dat er ook voor Cocky en haar zoon een liefdevolle en passende oplossing zal zijn als dat nodig is.
Maar aangezien dat in de onvoorspelbare toekomst is, en het geen zin heeft om op de tijd vooruit te lopen, gun ik hen nu van harte dat zij nog lang samen de kwaliteit van hun leven naar hun eigen wensen en behoeften kunnen invullen. Wat een liefdevolle moeder is zij, zij voelt goed wat haar zoon nodig heeft en zet zich daar ten volle voor in. Ze genieten samen. PLUIM!!!

Fantastische moeder! Als ex-psychiatrische patiënt door postnatale depressie erger ik mij aan al die ouders die druk, druk, druk met zichzelf zijn en hun slecht opgevoede kinderen afleveren bij de hulpverlening.
Denk dat mevrouw nog zo vitaal is omdat zij niet op haar 65ste met pensioen moest.

Zonder het te beseffen doet deze moeder haar kind tekort. Ze zou nu zelf moeten zoeken naar een goede opvang van haar zoon. Straks, als ze komt te overlijden zal haar zoon toch ergens opgevangen moeten worden. Dan heeft ze geen inspraak op waar hij geplaatst wordt. Dat is het echt ingrijpend voor haar zoon. Eigenlijk is ze egoïstisch, hoewel ze dat niet zo bedoelt natuurlijk. Ze kan al beginnen met een logeerplek voor hem te zoeken, zodat hij vanaf nu af en toe een weekend kan wennen.
Maar deze moeder was erg vastberaden haar zoon thuis te houden.

Zelf hebben we een autistische zoon van 41 jaar, die sinds 1992 in een GVT woont. In dezelfde woonplaats(Lelystad)waar wij wonen. Hij heeft het er erg naar zijn zin en komt regelmatig even aanwaaien. Hij is daar naar toe gegaan, niet omdat hij thuis teveel was, maar om hem zelfstandigheid te leren en dat is heel goed geslaagd.

Met vriendelijke groet, Wil Terluin

Heel begrijpelijk dat je een kind het allerbeste wil geven en dat dat nog niet genoeg is. Alles doe je voor het geluk van je kind. Als je kind niet zelfredzaam is dan wil je als ouder dat tekort aanvullen omdat je als moeder alles doet om toch dat geluk in zijn ogen te zien. die glimlach die pretogen dat wil iedere ouder. Begrepen worden wil dat niet iedereen in dit leven? zolang beiden er baat bij hebben en het kunnen opbrengen is dat heel fijn. Als het niet meer gaat? Dan komt er angst bij kijken of je kind dan wel begrepen wordt en of je kind nog liefde krijgt en persoonlijk contact. Zelf werk is als coordinerend begeleidster in een huis voor dove licht verstandelijk beperkte mensen. Persoonlijk contact? je doet je werk om juist die glinstering in de ogen te zien van de mensen die er wonen. juist die glimlach na een dag hard werken. Hun eigen flat hebben ze en vaak dagbesteding of zelfs werk. Zelf boodschappen doen of samen met begeleiding. Zelf je contacten ontvangen in je eigen flat. Iemand die als het even niet goed gaat je helpt hoe je het beter kunt maken, naast je staan met je meebaalt en samen naar oplossingen zoeken dat is juist wat in een tehuis gebeurt vandaag de dag. Mensen hebben zelf de regie in handen en waar dat niet lukt krijgen bewoners hulp net zolang ze het nodig hebben in samenspraak of tot ze het zelf kunnen door trainingen of het weer vinden van vreugde. Vastbinden? dat heb ik nog nooit bij bewoners gedaan. doof? wij hebben allemaal jaren ervaring met de gebarentaal en zelfs als je dat niet kan hebben we geleerd om zo te signaleren dat we je ook verstaan zonder gebaren door lichaamstaal af te lezen. we hebben veel uitjes naar walibi, theater bisocoop met ondertiteling, een gebarenkoor etc etc. We worden steeds hierin bijgeschoold. dat ouderwetse plaatje van mevrouw, erg jammer het was misschien zo ooit,........maar de tijden zijn veranderd ten voordele! philadelphia zuid west nederland heeft die capiciteit in huis!