Netwerk

Als broer van een verstandelijk gehandicapte vrouw bevreemd het mij dat de interviewster niet aan de broer van het slachtoffer, niet aan zijn dochter en ook niet aan de betrokken buurtgenoten heeft gevraagd of zij hulp hebben geboden bij de zorg voor Dominique.

Wellicht had er zo een leefbare oplossing voor de zorg voor Dominique gevonden kunnen worden en had moeder nooit over hoeven gaan tot haar (overduidelijke) wanhoopsdaad...

Uiteraard een foutje,zie brief van 22.58!!!
De 1 na laatste regel,dit willen we allemaal,moet uiteraard zijn,DIT WILLEN WE GEEN VAN ALLEN!!!!!!!!!!!!!!

De liefde voor een kind met downsyndroom is onvoorwaardelijk en zorgt voor blind vertrouwen van het kind met Down in de medemens.

Hoe kan dat blinde vertrouwen zo beschadigd worden door mensen die zelf een 100% verstand hebben?.

Het is de grootste zorg van alle ouders met een kind met Downsyndroom om voor het kind een passende plaats in deze harde maatschappij te kunnen vinden, waar de ouders met een gerust hart hun kind aan durven toe te vertrouwen.

Een plaats waar het kind in zijn waarde wordt gelaten, wordt gemotiveerd, iets wordt aangeleerd zonder te betuttelen of de mond te snoeren. Ja heus, er zijn kinderen met Downsyndroom die een eigen mening hebben en een idee waar ze gelukkig van worden.

Het gaat er met name om, op de juiste wijze de kinderen te helpen daar waar hulp nodig is en niet volledig lam leggen. Zolang dit niet door de ouders gevonden wordt, blijven de ouders hun leven lang zorgen.

Wat te denken over de huidige tendens in de zorgverlening, zowel de beschikbare middelen voor de zorg in natura als de zorg in een instelling laten veel te wensen over. Laat de nederlandse overheid eerst maar eens naar het gehandicaptenbeleid in het eigen land kijken, voor er weer maar wat miljoenen naar andere landen gepompt worden.

Het is enorm kwalijk dat dit heeft kunnen gebeuren. Het is vooral de bureaucratie en onbegrip die zorgt voor druk en spanning bij de ouders, niet de zorg voor het kind. Er wordt nooit gekeken naar hoe iets het meest handig kan worden opgelost, er wordt alleen maar gekeken naar wat er niet kan en niet mag volgens de de een of andere beleidsnota, indicatiestelling etc.

Hopenlijk gaan er een paar ogen en oren open, die ervoor zorgen dat er in Nederland iets ten goede kan veranderen.

` Ons Tweede Trauma` heb ik het genoemd in het schrijven aan; Mr. F. Teeven, J. Bussemaker en de Burgemeester van Amstelveen, niet wetende dat daarna een moeder, uit liefde voor haar kind, het curatorschap te letterlijk heeft uitgevoerd, `de curator bepaalt waar de curandus verblijft`.
Deze moeder heeft jaren terug moeten kiezen, wat is een veilige woonplek voor mijn dochter, blijkbaar voldeed de woonvoorziening niet aan haar wens. Op het moment dat de dochter naar huis is gehaald, moet de moeder gedacht hebben, maar wat als ik kom te overlijden, toch heeft de moeder deze beslissing genomen.
De gevolgen van deze beslissing, heeft de rechter te Amsterdam op 28 oktober 2009 ook naar voren gebracht (vergelijkbare situatie), wat gaat er met uw zoon gebeuren als u komt te overlijden.
Wij als ouders en de begeleiders in woonvoorzieningen, moeten ons handen ineen gaan slaan, wij moeten de Tweede Kamer gaan bewijzen, seksueel grensoverschrijdend gedrag, huiselijk geweld, en poging tot zelfmoord, is allemaal aanwezig in de woonvoorziening(en). Welke oudervereniging voor ondersteuning tot zorg voor iemand met een verstandelijke handicap, gaat actie ondernemen.
Onderstaande uit dossier overgenomen, bij de Stichting ook aanwezig:
6 juni 2004, na het zoveelste conflict, zegt de vader tegen de clustermanager`ik zal het weer voor mijn zoon opnemen, ook al vind ik de situatie zwaar, ik heb levenslang een jong kind.
Waarop de clustermanager reageert, ` Ouders moeten voor hun kinderen zorgen, dat doe ik ook`.
7 november 2006, De clustermanager schrijft;
- We moeten het contact met (..) ontmoedigen
- Welke risico`s zijn er
- We hebben geen oplossing
Als deze personen onze kinderen begeleiden en geen oplossing hebben voor seksueel grensoverschrijdend gedrag in een woonvoorziening, dan komen er vast nog meer ouders met de wens, hopelijk maak ik het overlijden van mijn gehandicapte kind nog mee.

Als in Nederland de zorg in woonvoorzieningen zo is, zoals men moet geloven, dan had deze moeder haar dochter vast wel laten leven. De tweede keer je dochter plaatsen in een woonvoorziening, waar de onveiligheid aantoonbaar is, mag je niet aan een moeder vragen.
Welk lid van de Tweede Kamer, grijpt in? Deze moeder moet direct vrij gaan komen, tenzij één persoon van de tweede kamer kan bewijzen, dat het veilig is in woonvoorzieningen voor personen met een verstandelijke beperking.
De Rechtbank te Amsterdam weet nu wel beter, in het vonnis uit 2010, is het bewijs geleverd. Het is er duidelijk niet veilig! Ondanks dat de directie van de Stichting ten dienste van mensen met een handicap dit jaren niet heeft willen toegeven. Kopieën van het opgevraagde dossier, opgemaakt door de dagelijkse begeleiders van de woonvoorziening, heeft het bewijs geleverd.
Seksueel grensoverschrijdend gedrag en huiselijk geweld zijn er aanwezig.