Het gewonde peloton
Uitzending van 26 juli 2010
Hoe gaan soldaten om met de traumatische ervaringen die ze opdoen in een oorlog? In Netwerk deze week in een drieluik antwoord op deze vraag.
In het eerste deel van ‘het gewonde peloton’ volgen we de soldaten van het derde peloton van de Charlie Compagnie. Vijftien maanden lang vechten ze in Irak. Eenmaal thuis gaat de strijd echter door. Nachtmerries en zelfmoordgedachten zijn nu de nieuwe vijand. De soldaten zoeken troost in drank, drugs en criminaliteit.
Foto, ANP
In het eerste deel van ‘het gewonde peloton’ volgen we de soldaten van het derde peloton van de Charlie Compagnie. Vijftien maanden lang vechten ze in Irak. Eenmaal thuis gaat de strijd echter door. Nachtmerries en zelfmoordgedachten zijn nu de nieuwe vijand. De soldaten zoeken troost in drank, drugs en criminaliteit.
Foto, ANP
Reacties
De reactiemogelijkheid is afgesloten
Ik heb gisteren zelf de
29 juli, 2010 - 21:57Ik heb gisteren zelf de eerste twee uitzendingen (op uitzending gemist) aangekeken, en heb me er mateloos over geergerd hoe er in de interviews moet zijn geknipt en er een totaal vertekend beeld word voor geschotteld. Het zit vol van onwaarheden (bv. over het verkrijgen van een medaille voor moed door een van de geinterviewed personen). Ook word de kijker voorgelogen dat bv. ambien enkel op recept te verkrijgen is, wat dus niet het geval is. Verder word verzwegen dat ambien en ook andere slaap middelen nog al eens misbruikt worden. Het schijnt de NCRV ook te zijn ontgaan dat niet de Army een contractbreuk maakt door zulke idioten uit dienst te gooien, maar dat zijzelf een contractbreuk plegen door bv. een maand AWOL te zijn, drugs te gebruiken etc. Er word nu de kijkers een beeld voor gespiegeld in welke het lijkt of de Army geen hulp wil aanbieden. Uit eigen ervaring weet ik dat het tegen deel waar is en zou hier legio voorbeelden kunnen noemen van hulp die aangeboden word. En deze hulp beperkt zich niet enkel op de uitgezonden militair, maar grijpt over naar zijn familie de als de soldaat onder PTSD lijd ook om hulp kunnen vragen. Ik weet dan ook niet met welke afzichten de NCRV dit drieluik uitzend, maar heb het gevoel dat er een politieke achtergrond is, waarin men militaire die terug komen van een uitzending als gevaarlijke tijdbommen wil afschrilderen, dan wel de U.S. Army in een kwaad daglicht willen stellen.
de baas deed niets in het verleden voor psychotrauma's
6 augustus, 2010 - 23:46jij ziet spoken man met je politiek achtergrond gelul, ook het nederlandse leger deed weinig tot niets voor militairen met oa PTSS (PTSD is de Engelse term, dude).
Ook bij het korps marns is er weinig gedaan in het verleden terwijl ik toch een aantal mensen ken die volledig ontspoord zijn na traumatische uitzendingen. De laatste tijd hoor ik pas berichten dat militairen zich nu kunnen melden voor onderzoek en evt daaropvolgend een behandeling. Hoera voor de krijgsmacht. PTSS is iets dat goed te behandelen is maar dat kost geld!
een ex militair
helden
29 juli, 2010 - 16:26dit zijn echte helden!!!!! die horen niet afgedankt te worden,ware helden
het gewonde peloton
28 juli, 2010 - 21:27ik ben hier erg van onder de indruk
deze jongens zijn compleet, maar dan ook echt compleet, in de steek gelaten
en dat na alles wat ze hebben gedaan .. afgedankt als oud vuil
het ergste is misschien nog die commandant, die de schuld bij deze jongens duft te leggen omdat ze naar drugs en/of alcohol grepen en geen hulp hebben gezocht
we hebben het hier wel over bikkelharde kerels, die ongelooflijke dingen hebben meegemaakt .. die zullen echt niet meteen en zelfstandig bij een hulpverlener op de stoep staan
de echte schuldigen zijn die commandant en 'het Amerikaanse leger', omdat ze er niet zelf ALLES aan hebben gedaan om deze jongens (en zeker die van dit peleton) na hun terugkomst op te vangen, te begeleiden en klaar te maken voor hun terugkeer naar de 'gewone maatschappij'
dat is toch het minste wat je kan doen lijkt me, na alles wat zij hebben gedaan en gegeven
Prima reportage
27 juli, 2010 - 23:37Prima en vooral indrukwekkende reportage. Vooral toen die gevolgd werd door een reportage over een Nederlandse militair die zijn rechteronderbeen geamputeerd kreeg na een aanval met een bermbom in Afghanistan. Toen vroeg ik me wel af wat het verschil is tussen de begeleiding die Amerikaanse soldaten krijgen en Nederlandse soldaten hier in Nederland. Want, gekeken naar die reportages is wel een wereld van verschil.
De reportage deed me ook denken aan een reportage, vorig jaar, meen ik over Israelische soldaten die volkomen getraumatiseerd uit hun oorlog komen.
Om het over alle soldaten die uit Vietnam kwamen en thuis zelfmoord pleegden maar niet te hebben.
gewonden peloton
27 juli, 2010 - 02:10Was niet helemaal bij de les.
Ik bedoelde natuurlijk "S5" i.p.v. "A5".
"S": stond destijds voor "stabiliteit"
"A"voor Algemene gezondheid.
Trouwens, de ABOZIS-normering is in de 90er jaren afgechaft.
het "gewonden peloton"
27 juli, 2010 - 01:02Nog even een vraag aan Netwerk:
Wat verdienen die dikbetaalde medewerkers van jullie aan dit LULverhaal?
Boven-modaal zeker.
En dit soort individuen verdienen dik aan reportages over A5 figuren!!!
(oftewel.... instabielen).
het gewond3en peloton
27 juli, 2010 - 00:48Ik betreur het dat een actualiteitenrubriek hier aandacht aan besteedt.
Ik ervaar dit als pure propaganda voor een geitenwollensokken subcultuur.
Pure valse info. Ik heb er zelf gediend. Antimilitair.
Aaan het woord: een stel verknipten!
Afghanistan
28 juli, 2010 - 14:00De nazorg bij de Amerikanen is lang niet zo goed als bij ons, de Nederlandse militairen die een paar dagen op Kreta 'bij kunnen komen'.
Verder is men bij het Veteranen Instituut en het - Platform behoorlijk bij de tijd en heeft men zeer grote vorderingen gemaakt. Vaak krijgen de mensen jaren later soms pas de gevolgen te verwerken maar daar hebben wij ook voor gezorgd dat er hulp is.
Het staat verre van propaganda en geitenwollen sokken en van verknipten is tegenwoordig al helemaal geen sprake.Denkelijk een reaktie van iemand die geen militair is geweest maar beweerd het wel te zijn (geweest) of sterk antimilitair.
Ik heb Libanon en de Sinaï meegemaakt, Bosnië ervaren en mijn laatste job was in Afghanistan waar iki de (na)z\org als zeer positief heb ervaren. Overigens is het maar een zeer klein percentage - 2 tot 2,5%- van het totaal die last of PTSS krijgen en is er ALTIJD HULP die de mensen óf zelf óf via familie, vrienden of kennissen/ oud kollega's kunnen krijgen.
Ab Woudstra
LTZ 1 b/d.
Afghanistan reactie van een LTZ 1
30 juli, 2010 - 21:32Vreemd,dat zelfs een LTZ1 geen Nederlands kan schrijven zonder taalfouten.