"Bommen Gaza lijken nu ook in mijn omgeving neer te zijn gekomen"
15 januari 2009 — Het verhaal van Marwan brengt de oorlog in de Gazastrook opeens heel dicht bij me. Marwan al Ghoul is onze man in Gaza. In het verleden heeft hij al veel dingen voor ons geregeld en een aantal van onze verslaggevers zijn bij hem thuis geweest en kennen zijn familie.
Omdat er geen journalisten van buiten tot de Gazastrook toegelaten worden, stuur ik op vrijdag 2 januari een mailtje naar Marwan, die cameraman is en een eigen mediabedrijf heeft in Gaza-stad. Ik vraag hem hoe het met hem gaat onder deze omstandigheden en of hij nog wel kan werken.
Al gauw krijg ik antwoord. “Alles in orde bij ons, Gij zij dank.” En, “Ja, ik kan nog steeds werken en ga graag voor je aan de slag. Alleen is mijn kantoor een beetje beschadigd geraakt en werk ik nu vanuit huis. Dat is veiliger...”
De volgende dag, zaterdag 3 januari, bel ik hem en bespreek met hem de mogelijkheden om een reportage voor Netwerk te maken vanuit de Gazastrook. Hij gaat een aantal dagen gewone Palestijnen volgen om vast te leggen wat zij meemaken. “Doe je wel voorzichtig,” zeg ik tegen hem, en het voelt zo gemakkelijk om dat vanuit het veilige Nederland te zeggen tegen iemand die in een oorlogsgebied woont.
Zondagochtend 4 januari stuurt hij me deze mail:
“Beste Henk, Het spijt me erg dat ik je moet zeggen dat ik niet kan werken. Ik ben mijn broer verloren en nog twee familieleden door een F16-luchtaanval op het huis van mijn broer. Marwan”
De volgende dag heb ik een gebroken man aan de telefoon. Marwans broer Akram was meer dan een broer, hij was als een vader, een mentor en zijn beste vriend.
De bommen die vallen in Gaza lijken nu ook een beetje in mijn omgeving neer te zijn gekomen.
Henk Valk
Redacteur Netwerk
Omdat er geen journalisten van buiten tot de Gazastrook toegelaten worden, stuur ik op vrijdag 2 januari een mailtje naar Marwan, die cameraman is en een eigen mediabedrijf heeft in Gaza-stad. Ik vraag hem hoe het met hem gaat onder deze omstandigheden en of hij nog wel kan werken.
Al gauw krijg ik antwoord. “Alles in orde bij ons, Gij zij dank.” En, “Ja, ik kan nog steeds werken en ga graag voor je aan de slag. Alleen is mijn kantoor een beetje beschadigd geraakt en werk ik nu vanuit huis. Dat is veiliger...”
De volgende dag, zaterdag 3 januari, bel ik hem en bespreek met hem de mogelijkheden om een reportage voor Netwerk te maken vanuit de Gazastrook. Hij gaat een aantal dagen gewone Palestijnen volgen om vast te leggen wat zij meemaken. “Doe je wel voorzichtig,” zeg ik tegen hem, en het voelt zo gemakkelijk om dat vanuit het veilige Nederland te zeggen tegen iemand die in een oorlogsgebied woont.
Zondagochtend 4 januari stuurt hij me deze mail:
“Beste Henk, Het spijt me erg dat ik je moet zeggen dat ik niet kan werken. Ik ben mijn broer verloren en nog twee familieleden door een F16-luchtaanval op het huis van mijn broer. Marwan”
De volgende dag heb ik een gebroken man aan de telefoon. Marwans broer Akram was meer dan een broer, hij was als een vader, een mentor en zijn beste vriend.
De bommen die vallen in Gaza lijken nu ook een beetje in mijn omgeving neer te zijn gekomen.
Henk Valk
Redacteur Netwerk
Reacties
Er zijn geen reacties geplaatst in dit debat.