De poort naar Gaza
aangemaakt door Piet de Blaauw
22 januari 2009 — De laatste Israëlische troepen hebben de Gazastrook verlaten, drie dagen nadat Hamas en Israël onafhankelijk van elkaar een staakt-het-vuren hadden afgekondigt. Sinds dinsdag is Gaza ook weer 'geopend' voor journalisten. Netwerk-verslaggever Piet de Blaauw doet in zijn blog verslag.
Woensdag 21 januari: Egyptische plagen
Met honderdvijftig kilometer per uur scheuren mijn cameraman Alexander Koning en ik door een Bijbels landschap. Dit landschap is een van de weinige schoonheden die de Egyptische Sinaï-woestijn te bieden heeft. Op weg naar de grens tussen Gaza en Egypte zijn we net de Mubarak-vredesbrug over gereden, die hoog boven het Suez kanaal uit torent (Waarom zien Arabische dictators zichzelf toch altijd als vredestichters?).
We zijn op weg naar Gaza, dat al weken afgesloten is van de rest van de wereld. Israël laat nog steeds maar mondjesmaat buitenlandse journalisten toe tot het gebied. Daarom proberen veel journalisten via Egypte de Gazastrook binnen te komen. Nu is de grens ook hier al dagen afgesloten.
Na talloze controleposten te hebben gepasseerd, komen Alexander en ik aan bij de grensovergang. We hebben gehoord dat hij vanmiddag open is gegaan, maar een agent zegt streng dat we te laat zijn. “Closed!” Geen probleem, meent onze Egyptische taxichauffeur Abdel. Hij belt een bevriende generaal en de agent draait bij. Maar een andere agent ziet dat we geen kopie van onze paspoorten hebben. Wij mogen toch niet doorrijden
Een paar kilometer terug staat een hokje langs de weg waar we kunnen kopiëren. Bij terugkeer blijken we er nog steeds in te mogen. De medewerkers van de ‘copyshop’ zijn vergeten het paspoort van Alexander te kopiëren. Dat van mij hebben ze twee keer ‘door de machine gehaald’. Weer terug naar het hokje langs de weg. Dit keer hoeven we niets te betalen voor de kopie. “Ga Gaza maar bevrijden”, zeggen ze.
Bij terugkeer aan de grens blijkt de macht van ‘onze’ Abdel groot. Pas na ons sluit de poort naar Gaza. Wij mogen er nog wel in. We stappen in een bus met grommende collega-journalisten. Twee dagen hebben ze bij de grens staan wachten om verder te mogen reizen. Ik voel me bijna schuldig over onze gelukkige ‘timing’.
Donderdag 22 januari : het geratel van machinegeweren
Om zeven uur ’s ochtends worden we gewekt door explosies en geratel van machinegeweren….
Lees morgen verder.
Woensdag 21 januari: Egyptische plagen
Met honderdvijftig kilometer per uur scheuren mijn cameraman Alexander Koning en ik door een Bijbels landschap. Dit landschap is een van de weinige schoonheden die de Egyptische Sinaï-woestijn te bieden heeft. Op weg naar de grens tussen Gaza en Egypte zijn we net de Mubarak-vredesbrug over gereden, die hoog boven het Suez kanaal uit torent (Waarom zien Arabische dictators zichzelf toch altijd als vredestichters?).
We zijn op weg naar Gaza, dat al weken afgesloten is van de rest van de wereld. Israël laat nog steeds maar mondjesmaat buitenlandse journalisten toe tot het gebied. Daarom proberen veel journalisten via Egypte de Gazastrook binnen te komen. Nu is de grens ook hier al dagen afgesloten.
Na talloze controleposten te hebben gepasseerd, komen Alexander en ik aan bij de grensovergang. We hebben gehoord dat hij vanmiddag open is gegaan, maar een agent zegt streng dat we te laat zijn. “Closed!” Geen probleem, meent onze Egyptische taxichauffeur Abdel. Hij belt een bevriende generaal en de agent draait bij. Maar een andere agent ziet dat we geen kopie van onze paspoorten hebben. Wij mogen toch niet doorrijden
Een paar kilometer terug staat een hokje langs de weg waar we kunnen kopiëren. Bij terugkeer blijken we er nog steeds in te mogen. De medewerkers van de ‘copyshop’ zijn vergeten het paspoort van Alexander te kopiëren. Dat van mij hebben ze twee keer ‘door de machine gehaald’. Weer terug naar het hokje langs de weg. Dit keer hoeven we niets te betalen voor de kopie. “Ga Gaza maar bevrijden”, zeggen ze.
Bij terugkeer aan de grens blijkt de macht van ‘onze’ Abdel groot. Pas na ons sluit de poort naar Gaza. Wij mogen er nog wel in. We stappen in een bus met grommende collega-journalisten. Twee dagen hebben ze bij de grens staan wachten om verder te mogen reizen. Ik voel me bijna schuldig over onze gelukkige ‘timing’.
Donderdag 22 januari : het geratel van machinegeweren
Om zeven uur ’s ochtends worden we gewekt door explosies en geratel van machinegeweren….
Lees morgen verder.
Reacties
Er zijn geen reacties geplaatst in dit debat.