Netwerk

19 augustus 2008 — De receptie van een van de duurste hotels van Tiblisi wordt verlicht met kaarsjes. Het personeel verwelkomt cameraman Peter van der Struijs en mij met zaklantaarns. Misschien gaan de Russen de stad aanvallen, krijgen we te horen. Veel mensen zijn nerveus en daarom is alles verduisterd.

De Russische troepen staan op 35 kilometer van Tiblisi en de bevolking van de stad is nerveus. Begeleid door bewakers met een zaklantaarn zoeken we onze kamers op. Op de tast zoek ik mijn bed. Ik vraag me af of een verduisterde stad veel zin heeft. Tiblisi is eeuwenlang Russisch geweest, dus de Russische piloten zullen nog wel ergens een kaartje van de stad hebben liggen. Bovendien zijn de Georgiërs vergeten om de verlichting van het enorme standbeeld op het plein voor het hotel uit te zetten.

De volgende ochtend blijkt dat de kamer naast die van mij die van Jeroen Akkermans was. De RTL-verslaggever raakte afgelopen week gewond in de stad Gori. Zijn cameraman Stan Storimans kwam bij het incident om het leven. Toen wij aankwamen op het vliegveld van Tiblisi vertrok het vliegtuig met zijn lichaam richting Nederland. Mijn cameraman Peter van der Struijs was een directe collega van Stan. De gevolgen van de oorlog komen dichtbij.

Ook voor de meer dan honderdduizend vluchtelingen in Georgië is de oorlog dichtbij gekomen. Samen met Tineke Ceelen van Stichting Vluchteling bezoeken we vluchtelingen in Tiblisi. In een verlaten ziekenhuis zijn 1500 mensen gepropt. Een tentenkamp zit vol met verdoofde mensen.

Iedereen heeft zijn eigen traumatische vluchtverhaal. Een man vertelt hoe zijn buurman door een bom werd gedood. Zijn broer weigerde het lijk te verlaten en werd later zelf ook gedood. Een kromgegroeid vrouwtje van in de tachtig vertelt dat ze zich vooral zorgen maakt over haar varkens en kippen. Ze had geen tijd meer om ze eten te geven toen ze moest vluchten voor de Russen.

Mijn reportage is naar Nederland doorgestraald en ik zit in het restaurant, van het inmiddels weer verlichte hotel, als Sandra Roelofs binnenstapt. Al dagen probeer ik de Nederlandse vrouw van de Georgische president Saakasjvilli te bereiken voor een interview en hier zit ze, vlak voor mijn neus, een stukje meloen te eten. "Komt u naar mijn persconferentie straks?", vraagt ze als ik haar aanschiet. Haar accent verraadt een Zeeuwse achtergrond. Het aanbod sla ik niet af. We zijn hier de enige Nederlandse tv-journalisten, dus een primeur hangt in de lucht. Als de taxichauffeur tenminste het regeringsgebouw kan vinden waar de persconferentie wordt gehouden. President Saakasjvilli zetelt in het pompeuze gebouw aan de rand van een van de oudste stadsdelen van Tiblisi. Voor zijn nieuwe onderkomen hebben veel oude huizen moeten wijken.

Uiteindelijk weet de taxichauffeur de presidentiële kolos te vinden. Weliswaar te laat komen we toch nog op de persconferentie. Maar het lijkt wel, alsof er op ons is gewacht. Nederland heeft nog een speciaal plekje in het hart van de presidentsvrouw. Na afloop maakt Sandra Saakasjvilli-Roelofs een aangeslagen indruk. Als de camera uit is vertelt ze dat ze zich zorgen maakt over het lot van haar man. "De Russen hebben de president van de Oekraïne een paar jaar geleden ook vergiftigd". Jaren geleden maakte Netwerk een verhaal over het sprookje van het Zeeuws meisje dat een presidentsvrouw werd. Het is de vraag hoelang dat sprookje nog duurt.