Er is iets verschoven
6 november 2008 — Wat een dag. Wat een nacht. Met de slaap van een krappe drie uur in de ogen, was het toch niet moeilijk om vanochtend weer in de benen te gaan. Het is een stralende dag in Chicago. De blauwe lucht spant zich uit boven het al even blauwe Lake Michigan.
Het is de ‘morning after’. Het podium wordt opgeruimd. De vlaggen staan er nog. We kunnen wonder boven wonder zo naar de lessenaar van Obama lopen en, staand tussen twee doorzichtige kogelvrije platen, een foto nemen. Een toerist uit Afrika knielt op de grond achter ons neer en kust het inmiddels wat groezelige tapijt.
Beeld ik het me in, of voelt de lucht lichter, opgeruimder; zie ik meer glimlachende gezichten; is de tred van voorbijgangers lichter?
Nog geen twaalf uur geleden stond ik hier in hetzelfde Grant Park. Om me heen een massa mensen. Opgewonden wachtend. Nekken strekkend naar het plasmascherm. Een groep jongens is een eikenboom ingeklommen. Om stipt elf uur verschijnt Obama op het podium. Een enorm gejuich stijgt op.
Obama geeft een sobere, serieuze speech. De jonge mensen om mij heen luisteren aandachtig, plechtig bijna. Elkaar tot stilte manend. En intens meeroepend als ze de tekst kennen. ‘We are the United States of America!’
Eerder die avond was ik in de bar van het Hilton hotel. Ik stond naast een jonge zwarte man die een opgevouwen vlag tegen zijn borst geklemd hield. Het was de vlag van zijn vader, een veteraan, die een paar weken geleden was overleden. Terwijl hij mij dit vertelde, begon iedereen om ons heen af te tellen.
Het salvo van juichen, gillen, en klappen was onbeschrijfelijk. ‘Yes!’ schreeuwde de jonge man. De televisie liet het zien: Obama zou president zou worden. Om het zo ineens te zien staan was een schok: ik merkte dat ook ik het tot nu toe niet had willen geloven.
Achter me begon een vrouw in een leren jas te huilen. De tranen dropen over haar wangen. ‘This is incredible,’ huilde ze. ‘Ik ben nu niet langer meer een vrouw, of gekleurd, ik ben een persoon,’ zei haar vriendin met brekende stem.
Het was een nacht van ontlading en geschiedenis, trots en bevrijding. Het zal nog een hele tijd duren voordat we weten wat de impact van Obama’s verkiezing precies is. Maar dat die diep is daar twijfel ik niet aan. Het voelt vandaag in ieder geval alsof er iets is verschoven in Amerika.
Het is de ‘morning after’. Het podium wordt opgeruimd. De vlaggen staan er nog. We kunnen wonder boven wonder zo naar de lessenaar van Obama lopen en, staand tussen twee doorzichtige kogelvrije platen, een foto nemen. Een toerist uit Afrika knielt op de grond achter ons neer en kust het inmiddels wat groezelige tapijt.
Beeld ik het me in, of voelt de lucht lichter, opgeruimder; zie ik meer glimlachende gezichten; is de tred van voorbijgangers lichter?
Nog geen twaalf uur geleden stond ik hier in hetzelfde Grant Park. Om me heen een massa mensen. Opgewonden wachtend. Nekken strekkend naar het plasmascherm. Een groep jongens is een eikenboom ingeklommen. Om stipt elf uur verschijnt Obama op het podium. Een enorm gejuich stijgt op.
Obama geeft een sobere, serieuze speech. De jonge mensen om mij heen luisteren aandachtig, plechtig bijna. Elkaar tot stilte manend. En intens meeroepend als ze de tekst kennen. ‘We are the United States of America!’
Eerder die avond was ik in de bar van het Hilton hotel. Ik stond naast een jonge zwarte man die een opgevouwen vlag tegen zijn borst geklemd hield. Het was de vlag van zijn vader, een veteraan, die een paar weken geleden was overleden. Terwijl hij mij dit vertelde, begon iedereen om ons heen af te tellen.
Het salvo van juichen, gillen, en klappen was onbeschrijfelijk. ‘Yes!’ schreeuwde de jonge man. De televisie liet het zien: Obama zou president zou worden. Om het zo ineens te zien staan was een schok: ik merkte dat ook ik het tot nu toe niet had willen geloven.
Achter me begon een vrouw in een leren jas te huilen. De tranen dropen over haar wangen. ‘This is incredible,’ huilde ze. ‘Ik ben nu niet langer meer een vrouw, of gekleurd, ik ben een persoon,’ zei haar vriendin met brekende stem.
Het was een nacht van ontlading en geschiedenis, trots en bevrijding. Het zal nog een hele tijd duren voordat we weten wat de impact van Obama’s verkiezing precies is. Maar dat die diep is daar twijfel ik niet aan. Het voelt vandaag in ieder geval alsof er iets is verschoven in Amerika.
