Helpen of niet
aangemaakt door Piet de Blaauw
11 februari 2009 — Moet je als journalist een collega helpen die in doodsnood is? “Ja”, zegt Jeroen Akkermans, verslaggever van RTL Nieuws. “Nee”, vonden fotografen die foto’s van hem maakten toen hij Stan Storimans probeerde op te tillen, die net was getroffen door een clusterbom in de Georgische stad Gori. Akkermans smeekte verschillende malen om hem te helpen omdat hij de cameraman niet alleen op kon tillen.
De RTL-verslaggever vindt de actie van zijn collega’s onmenselijk. “Je helpt iemand die verzuipt”, zegt hij. En daar heeft hij natuurlijk groot gelijk in. Zijn kritiek zal binnen de beroepsgroep waarschijnlijk leiden tot een discussie over hoe je je vak invult.
Maar het is geen nieuwe discussie. Dit soort dilemma’s bestaat al zolang er journalisten zijn. De foto’s van Akkermans en zijn cameraman gaan de hele wereld over. De fotografen weten dat dit het beeld van de dag is. Een westers slachtoffer in Georgië verkoopt. Er was dus een financieel motief, zegt de cynicus. Maar dat is niet het enige. Door de foto’s wordt voor veel mensen in het westen pas echt duidelijk hoe verschrikkelijk de oorlog in Georgië is. De oorlog komt dichtbij. Dat is dus een inhoudelijk motief om foto’s te maken.
Toch heeft Jeroen Akkermans volgens mij gelijk dat de fotografen in Gori een ethische grens over gingen. Ze hadden een paar foto’s kunnen maken om daarna te helpen om Stan Storimans zo snel mogelijk naar een ziekenhuis te brengen. Het was toen nog niet duidelijk dat hij op slag dood was. Ze kozen ervoor om dit niet te doen.
De discussie kan nog verder doorgevoerd worden. Nu gaat het om een collega-journalist, maar hoe ethisch is het om een reportage te maken over stervende kinderen in Afrika terwijl de boterhammetjes wachten in de jeep van de journalist? Maar je kunt niet iedereen redden, is dan het antwoord. En dat is ook waar. Het is een ingewikkeld vak.
Gelukkig heb ik nog nooit voor een dergelijk dilemma gestaan, dus ik weet niet wat ik zou doen. Jeroen Akkermans geeft een duidelijk advies: “Ik denk dat je jezelf moet blijven in dergelijke moeilijke situaties.” En nu maar hopen dat ik daar in het heetst van de strijd aan zal denken.
De RTL-verslaggever vindt de actie van zijn collega’s onmenselijk. “Je helpt iemand die verzuipt”, zegt hij. En daar heeft hij natuurlijk groot gelijk in. Zijn kritiek zal binnen de beroepsgroep waarschijnlijk leiden tot een discussie over hoe je je vak invult.
Maar het is geen nieuwe discussie. Dit soort dilemma’s bestaat al zolang er journalisten zijn. De foto’s van Akkermans en zijn cameraman gaan de hele wereld over. De fotografen weten dat dit het beeld van de dag is. Een westers slachtoffer in Georgië verkoopt. Er was dus een financieel motief, zegt de cynicus. Maar dat is niet het enige. Door de foto’s wordt voor veel mensen in het westen pas echt duidelijk hoe verschrikkelijk de oorlog in Georgië is. De oorlog komt dichtbij. Dat is dus een inhoudelijk motief om foto’s te maken.
Toch heeft Jeroen Akkermans volgens mij gelijk dat de fotografen in Gori een ethische grens over gingen. Ze hadden een paar foto’s kunnen maken om daarna te helpen om Stan Storimans zo snel mogelijk naar een ziekenhuis te brengen. Het was toen nog niet duidelijk dat hij op slag dood was. Ze kozen ervoor om dit niet te doen.
De discussie kan nog verder doorgevoerd worden. Nu gaat het om een collega-journalist, maar hoe ethisch is het om een reportage te maken over stervende kinderen in Afrika terwijl de boterhammetjes wachten in de jeep van de journalist? Maar je kunt niet iedereen redden, is dan het antwoord. En dat is ook waar. Het is een ingewikkeld vak.
Gelukkig heb ik nog nooit voor een dergelijk dilemma gestaan, dus ik weet niet wat ik zou doen. Jeroen Akkermans geeft een duidelijk advies: “Ik denk dat je jezelf moet blijven in dergelijke moeilijke situaties.” En nu maar hopen dat ik daar in het heetst van de strijd aan zal denken.
Reacties
Er zijn geen reacties geplaatst in dit debat.