Mijn Pim-moment
aangemaakt door Piet de Blaauw
12 juli 2010 — Netwerk-journalisten nemen de aankomende weken afscheid van 'hun programma' en bloggen over hun meest bijzondere Netwerk-moment.
Hijgend ren ik de trap op. Nadenken is nauwelijks mogelijk. Er is zojuist iets ergs gebeurd, dat is duidelijk. Maar wat ik zo meteen ga zien? Geen idee. Ik voel angst voor wat er komen gaat, maar journalistieke nieuwsgierigheid jaagt me toch de trap op.
Op 6 mei 2002 werd Pim Fortuyn vermoord op het Hilversumse Mediapark. Voor veel Nederlanders is dit een Kennedy-moment: waar was je toen…? Ik zat in een café in Hilversum een biertje te drinken. Op dat moment leek het nog het eind van een doorsnee werkdag.
Plotseling rent een collega binnen die schreeuwt: “Fortuyn is neergeschoten op het Mediapark!” Ongeloof. Het was net op de radio, zegt ze. Het Mediapark is vlakbij, realiseer ik me. Samen met een collega ren ik naar buiten en springen we op onze fietsen. Twee minuten later staan we op het Mediapark. Daar zijn al tientallen andere, opgewonden mensen. Van bewaking is in die tijd nog bijna geen sprake, maar de politie heeft het terrein rondom de plaats delict al afgesloten. Er vliegt een helicopter over.
Ik herinner me een sluiproute die ik eerder heb genomen. Samen met mijn collega ren ik door struiken en bloemperken tot ik voor een zij-ingang van het Radio 3-gebouw sta. Bij de deur staan een paar mensen met bedrukte gezichten. “Hij ligt hier achter”, zegt iemand. “Vanaf de bovenste verdieping zie je hem liggen.”
Eenmaal boven aangekomen zie ik op ongeveer twintig meter afstand Pim Fortuyn liggen. Zijn kale hoofd is geel en onder zijn hoofd groeit een plas bloed. Boven in zijn hoofd zitten kleine, ronde gaten, die na een paar minuten met verband worden afgedekt. Om het lichaam zitten verpleegkundigen die hartmassage toepassen. In mijn herinnering gaan ze daar nog ongeveer tien minuten mee door, hoewel het lichaam nergens meer op reageert. Ze nemen het zekere voor het onzekere.
Het is surrealistisch om een persoon dood te zien gaan die de afgelopen maanden met ongekende energie Nederland beheerste. Die dag in dag uit niet van het scherm te slaan was en die de hele politiek door elkaar schudde. Zelfs nu ik het voor mijn neus zie gebeuren, kan ik het nauwelijks geloven.
Maar er moet ook worden gewerkt. We loodsen een freelance cameravrouw telefonisch het 3FM-gebouw in. Ze rijdt toevallig in de buurt. Haar tienerzoontje is bij haar en wil ook mee naar boven, maar hij wordt tegengehouden. Terwijl we allemaal staan te trillen, maken we beelden van wat er zich onder onze neus afspeelt. Deze beelden worden later eindeloos herhaald. Na een paar minuten heeft de politie de zij-ingang ook ontdekt en wordt iedereen weggestuurd die niet in het gebouw hoort. Mijn collega stopt de band met het materiaal in zijn broek en rent naar de Netwerk-studio. Even later wordt het materiaal uitgezonden en geef ik telefonisch een ooggetuigeverslag.
Ik ben overduidelijk nog steeds in de war, want ik zeg dat Fortuyn hevig bloedt. Maar het opmerkelijke is dat er juist heel weinig bloed te zien is. De moord op Pim Fortuyn is het meest indrukwekkende dat ik tot dan toe gezien heb. Inclusief de aanslagen van 11 september, een jaar eerder, in de Verenigde Staten. Maar die zag ik op een televisiescherm. Het cliché ‘dit komt dichtbij’ is zeker van toepassing op de moord op Pim Fortuyn.
Nederland is geschokt. De gevolgen van de moord zijn tot op de dag van vandaag te merken. De ontevredenheid die Pim Fortuyn heeft aangeboord bij de Nederlandse bevolking, is nooit meer weggegaan. Op 15 november 2004 wordt Pim Fortuyn verkozen als grootste Nederlander aller tijden.
Voor mij als journalist heeft de moord ook als gevolg dat de aandacht in de media in één klap op Nederland gericht is. Wat is er mis in ons land? Buitenlandse berichtgeving is ineens uit de gratie. Terwijl veel wat er in Nederland gebeurt, zijn oorsprong heeft buiten onze grenzen. Maar het duurt lang voordat dit tot de Nederlanders doordringt. Acht jaar na de moord is de geest van Pim Fortuyn nog altijd springlevend.
Hijgend ren ik de trap op. Nadenken is nauwelijks mogelijk. Er is zojuist iets ergs gebeurd, dat is duidelijk. Maar wat ik zo meteen ga zien? Geen idee. Ik voel angst voor wat er komen gaat, maar journalistieke nieuwsgierigheid jaagt me toch de trap op.
Op 6 mei 2002 werd Pim Fortuyn vermoord op het Hilversumse Mediapark. Voor veel Nederlanders is dit een Kennedy-moment: waar was je toen…? Ik zat in een café in Hilversum een biertje te drinken. Op dat moment leek het nog het eind van een doorsnee werkdag.
Plotseling rent een collega binnen die schreeuwt: “Fortuyn is neergeschoten op het Mediapark!” Ongeloof. Het was net op de radio, zegt ze. Het Mediapark is vlakbij, realiseer ik me. Samen met een collega ren ik naar buiten en springen we op onze fietsen. Twee minuten later staan we op het Mediapark. Daar zijn al tientallen andere, opgewonden mensen. Van bewaking is in die tijd nog bijna geen sprake, maar de politie heeft het terrein rondom de plaats delict al afgesloten. Er vliegt een helicopter over.
Ik herinner me een sluiproute die ik eerder heb genomen. Samen met mijn collega ren ik door struiken en bloemperken tot ik voor een zij-ingang van het Radio 3-gebouw sta. Bij de deur staan een paar mensen met bedrukte gezichten. “Hij ligt hier achter”, zegt iemand. “Vanaf de bovenste verdieping zie je hem liggen.”
Eenmaal boven aangekomen zie ik op ongeveer twintig meter afstand Pim Fortuyn liggen. Zijn kale hoofd is geel en onder zijn hoofd groeit een plas bloed. Boven in zijn hoofd zitten kleine, ronde gaten, die na een paar minuten met verband worden afgedekt. Om het lichaam zitten verpleegkundigen die hartmassage toepassen. In mijn herinnering gaan ze daar nog ongeveer tien minuten mee door, hoewel het lichaam nergens meer op reageert. Ze nemen het zekere voor het onzekere.
Het is surrealistisch om een persoon dood te zien gaan die de afgelopen maanden met ongekende energie Nederland beheerste. Die dag in dag uit niet van het scherm te slaan was en die de hele politiek door elkaar schudde. Zelfs nu ik het voor mijn neus zie gebeuren, kan ik het nauwelijks geloven.
Maar er moet ook worden gewerkt. We loodsen een freelance cameravrouw telefonisch het 3FM-gebouw in. Ze rijdt toevallig in de buurt. Haar tienerzoontje is bij haar en wil ook mee naar boven, maar hij wordt tegengehouden. Terwijl we allemaal staan te trillen, maken we beelden van wat er zich onder onze neus afspeelt. Deze beelden worden later eindeloos herhaald. Na een paar minuten heeft de politie de zij-ingang ook ontdekt en wordt iedereen weggestuurd die niet in het gebouw hoort. Mijn collega stopt de band met het materiaal in zijn broek en rent naar de Netwerk-studio. Even later wordt het materiaal uitgezonden en geef ik telefonisch een ooggetuigeverslag.
Ik ben overduidelijk nog steeds in de war, want ik zeg dat Fortuyn hevig bloedt. Maar het opmerkelijke is dat er juist heel weinig bloed te zien is. De moord op Pim Fortuyn is het meest indrukwekkende dat ik tot dan toe gezien heb. Inclusief de aanslagen van 11 september, een jaar eerder, in de Verenigde Staten. Maar die zag ik op een televisiescherm. Het cliché ‘dit komt dichtbij’ is zeker van toepassing op de moord op Pim Fortuyn.
Nederland is geschokt. De gevolgen van de moord zijn tot op de dag van vandaag te merken. De ontevredenheid die Pim Fortuyn heeft aangeboord bij de Nederlandse bevolking, is nooit meer weggegaan. Op 15 november 2004 wordt Pim Fortuyn verkozen als grootste Nederlander aller tijden.
Voor mij als journalist heeft de moord ook als gevolg dat de aandacht in de media in één klap op Nederland gericht is. Wat is er mis in ons land? Buitenlandse berichtgeving is ineens uit de gratie. Terwijl veel wat er in Nederland gebeurt, zijn oorsprong heeft buiten onze grenzen. Maar het duurt lang voordat dit tot de Nederlanders doordringt. Acht jaar na de moord is de geest van Pim Fortuyn nog altijd springlevend.
