Partner Sylvia Millecam bij strafzaak
aangemaakt door Alje Kamphuis
23 mei 2009 — 23 mei 2009 - Nol Willemsen ziet er strak uit als hij vrijdagmorgen bij de rechtbank aankomt. Mooi overhemd, nette broek en glimmede schoenen. Alsof hij met zijn Sylvia naar een van de vele party’s gaat. Bij de ingang staan enkele cameraploegen. Ook dat beeld komt overeen met de tijd dat hij een relatie heeft met de populairste vrouw van Nederland.
Nol en Sylvia leren elkaar in 1992 in de sauna van de sportschool kennen. In de relaxruimte wipt Sylvia op een stoel heen en weer en dreigt achterover te vallen. In een reflex vangt Nol haar op en de twee raken aan de praat. Op het Leidseplein drinken de twee vervolgens een biertje. Het is het begin van een relatie die negen jaar zal duren. Het laatste jaar wordt sterk bepaald door Sylvia’s ziekte. Bij haar is borstkanker geconstateerd. Ze heeft geen vertrouwen in de reguliere zorg en stort zich in een wonderlijke zoektocht naar genezing in een labyrint van alternatieve therapieën. Nol volgt Sylvia. Uit respect, uit liefde.
Vandaag hoort Nol bij het requisitoir Sylvia’s ziekteproces opnieuw voorbijkomen. Tot in de intiemste details. Hij verneemt ook nieuwe feiten, die uit de getuigenverhoren zijn voortgekomen. Hij vindt het confronterend. Maar het helpt hem om de periode te kunnen afsluiten.
De officier van justitie eist tegen Jomanda een voorwaardelijke gevangenisstraf van een jaar en een beroepsverbod van twee jaar. De twee andere verdachten horen acht en vier maanden eisen. Nol maakt het allemaal niets uit. Voor hem had de strafzaak niet gehoeven. Hij heeft ook nooit aangifte gedaan. Al vindt hij nu wel dat de verdachten hun zorgplicht niet goed hebben uitgevoerd en er omslachtig met het gegeven kanker is omgegaan.
Nol hoopt dat de zaak nu snel tot een einde komt. Hij wil door met zijn leven. En zou het fijn vinden als Sylvia wordt herinnerd als de succesvolle televisiester en unieke vrouw die ze is geweest. Hij zei het ook al acht jaar geleden tijdens de grafrede: “Sylvia zit in vele harten. Net zoals ze zelf velen in haar hart droeg.”
Nol en Sylvia leren elkaar in 1992 in de sauna van de sportschool kennen. In de relaxruimte wipt Sylvia op een stoel heen en weer en dreigt achterover te vallen. In een reflex vangt Nol haar op en de twee raken aan de praat. Op het Leidseplein drinken de twee vervolgens een biertje. Het is het begin van een relatie die negen jaar zal duren. Het laatste jaar wordt sterk bepaald door Sylvia’s ziekte. Bij haar is borstkanker geconstateerd. Ze heeft geen vertrouwen in de reguliere zorg en stort zich in een wonderlijke zoektocht naar genezing in een labyrint van alternatieve therapieën. Nol volgt Sylvia. Uit respect, uit liefde.
Vandaag hoort Nol bij het requisitoir Sylvia’s ziekteproces opnieuw voorbijkomen. Tot in de intiemste details. Hij verneemt ook nieuwe feiten, die uit de getuigenverhoren zijn voortgekomen. Hij vindt het confronterend. Maar het helpt hem om de periode te kunnen afsluiten.
De officier van justitie eist tegen Jomanda een voorwaardelijke gevangenisstraf van een jaar en een beroepsverbod van twee jaar. De twee andere verdachten horen acht en vier maanden eisen. Nol maakt het allemaal niets uit. Voor hem had de strafzaak niet gehoeven. Hij heeft ook nooit aangifte gedaan. Al vindt hij nu wel dat de verdachten hun zorgplicht niet goed hebben uitgevoerd en er omslachtig met het gegeven kanker is omgegaan.
Nol hoopt dat de zaak nu snel tot een einde komt. Hij wil door met zijn leven. En zou het fijn vinden als Sylvia wordt herinnerd als de succesvolle televisiester en unieke vrouw die ze is geweest. Hij zei het ook al acht jaar geleden tijdens de grafrede: “Sylvia zit in vele harten. Net zoals ze zelf velen in haar hart droeg.”
Reacties
De reactiemogelijkheid is afgesloten
strafzaak sylvia millecam
23 mei, 2009 - 11:11Met verbijstering heb ik het gebeuren rond sylvia gevolgd. Met name de vele opmerkingen als: ze had toch beter moeten weten, ze was toch een volwassen vrouw die wist wat ze deed, dit soort opmerkingen vond ik echt niet kunnen. Gemaakt door mensen die geen idee hebben hoe je als kwetsbaar mens een prooi kunt worden voor mensen die het beter menen te weten. Mijn moeder heeft epilepsie, en toen ik 15 jaar was, kwamen we als gezin terecht bij de pinksterbeweging. De ene na de andere handoplegging en healing volgde. Mijn moeder slikte hele zware luminal tabletten, en had iedere week een aanval waarbij ze een kwartier van de wereld was. Het advies van de öudsten"die met haar hadden gebeden was"stel een daad van geloof, en gooi al je pillen in een keer door de wc. Alsdus gebeurde. Het resultaat laat zich raden. Antwoord, nou dan heb je niet genoeg geloofd. Radeloos was mijn vader. Daarbij moest ze ook nog al haar sieraden die ze nog had van de tijd dat ze in indonesie woonde, die moest ze kapotslaan en vernietigen. Mooie gouden sieraden, maar die waren van de duivel. Hoe ver kun je gaan als je radeloos bent. Hoe kun je een prooi worden van mensen die macht over je uit kunnen oefenen. Hoe kun je als mens, heel langzaam gehersenspoeld worden, omdat je zo vreselijk graag wilt geloven dat het waar is wat er je wordt beloofd.
Ik heb diep te doen met Sylvia, die ook niet beter wist. Gehersenspoeld door een bepaalde bezwerende toon van Jomanda. Als ik het mens hoor praten, krijg ik nog kippevel. De toon is zo herkenbaar. Laten zulke mensen eerst eens een gedegen medische ondergrond zien te krijgen, voordat ze zich op zulke paden als healings begeven. De brokken die ze kunnen maken zijn zo gigantisch groot!!!! Laten ze eerst eens een behoorlijke psychologische ondergrond krijgen, van hoe een mens in nood in elkaar kan zitten. En zo niet, afblijven dan, van mensen die zo kwetsbaar zijn, dat ze iedere strohalm aangrijpen.
Ik wens de partner van Sylvia heel veel sterkte om zijn leven weer op te pakken, en hoop dat hij de ellende nu eindelijk achter zich kan laten. !!! En laat het een les zijn voor veel mensen. Laat je niet in met kwakzalvers. De brokken zijn zo vreselijk groot voor de rest van je leven.
Anneke