Netwerk

21 januari 2009 — We konden het niet geloven. Op nog geen veertig meter afstand ligt, recht voor ons, het witte balkonnetje waar Obama ingezworen gaat worden.

Vanaf half acht 's ochtends stond ik samen met een Finse collega te blauwbekken. En met blauwbekken bedoel ik ook echt 'help ik bevries'; ondanks trui, fleece en dikke wintersportjas. (Ik heb echt geen idee hoe de enorme zee van mensen die zich tussen ons en de horizon uitstrekt de kou al uren overleeft. Zijn Amerikanen misschien geharder?).

We stampen onze voeten hard op de houten stellage van de mediatribune. Vanaf half acht tot tien uur staan we zo in de vrieskou moeheid en honger van ons af te marcheren. Er is een trailer voor de media, een warme trailer, maar op de een of andere manier kan ik me niet losscheuren.

Tegen kwart over tien komt er eerst een pinnige dame, en daarna twee boze meneren naar ons toe en melden dat als we geen live broadcast hebben we in de trailer moeten wachten. Uiteindelijk delven ik en de Finse het onderspit tegen de strakke Amerikanen  en druipen af naar het pleintje voor het balkonnetje.

Het blijkt een veel betere plek. OK. We staan wat lager, maar we zijn tussen de mensen (zij die heel veel geld hebben betaald om zo dichtbij het afleggen van de eed te kunnen staan – Oprah Winfrey bijvoorbeeld), de zon komt om het hoekje, en we hebben een adembenemend uitzicht op het kleed van mensen dat zich tot het Washington Monument uitstrekt.

'Obama, Obama'. Uit honderdduizenden ongeduldige kelen komt het naar de trappen van het Capitool toegerold. En eindelijk, om iets na twaalven neemt Barack Obama plaats tegenover de opperrechter. Ik vind Obama er altijd een beetje aandoenlijk uitzien. Het beste jongetje van de klas, een eenzame nerd. De eed afleggen doet hij met zachte stem. Er is een verspreking. Maar dan is het, verrassend snel, toch echt gebeurd. 'The 44th president of the United States!' Om me heen begint iedereen te juichen, inclusief media. Een zwarte politievrouw huilt. Obama zwaait plichtsgetrouw naar het publiek. Zijn dochtertjes steken braaf hun hand op achter het kogelvrije glas rond het spreekgestoelte. En een blanke journalist klopt twee, dik in de jassen gestoken, zwarte vrouwen naast me bemoedigend op de schouder. Het is een heel indrukwekkend moment. maar ik kan het toch niet helpen me af te vragen of Obama het niet ook verschrikkelijk koud heeft.