Slachtoffers van de verkiezingen
aangemaakt door Piet de Blaauw
14 augustus 2009 — De Nederlands-Afghaanse Qadriya Yasdan Parast is bijzonder populair bij kandidaten die meedoen aan de presidentsverkiezingen van 20 augustus. Iedereen biedt om haar hand. Tot aan president Karzai toe.
Cameraman Harry van de Westelaken en ik volgen de 38-jarige vrouwelijke parlementariër een week lang tijdens haar drukke bestaan. Zelf doet ze niet mee aan de verkiezingen maar toch heeft ze invloed.
Qadriya is namelijk populair bij veel mensen en dat komt omdat ze haar kiezers vaak opzoekt. Anders dan veel andere Afghaanse parlementariërs die zich vooral bezighouden met het uit handen blijven van justitie, of het vullen van hun zakken met drugsgeld.
Met Qadriya bezoeken we onder meer een familie die is getroffen door een Amerikaanse aanval, een vrouwengevangenis en dorpen buiten Kaboel die als zeer gevaarlijk worden omschreven. Het is bizar om 1 vrouw te zien in een zee van mannen met baarden. Die zich vervolgens in het Nederlands tot onze camera richt.
Zelf is Qadriya niet verkiesbaar, maar overal vragen mensen wie ze gaat steunen. Het is een oude traditie in Afghanistan dat mensen hun mening laten afhangen van de dorpsoudsten. Het is bijzonder om te zien dat mannen nu vragen aan een vrouw wat ze moeten stemmen.
Qadriya kan dus duizenden mensen over de streep trekken om een bepaalde kandidaat te steunen en dat weten die kandidaten ook. Vandaar dat ze van veel kanten beloftes krijgt om haar steun te krijgen. Topposities zijn haar in het vooruitzicht gesteld.
Als wij haar bezoeken heeft ze net een verzoek om steun van een kandidaat afgeslagen. En dat wordt haar niet in dank afgenomen. We hebben toestemming om met Qadriya in het parlement te filmen. Maar als we na afloop naar buiten komen blijkt het personeel dat de deuren heeft geopend te zijn ontslagen. Ze hadden ons niet binnen mogen laten, zo is het verhaal.
Het blijkt dat de kandidaat die een blauwtje heeft gelopen Qadriya terug wil pakken. Vier mannen en hun families die afhankelijk zijn van hun loon zijn daarvan het slachtoffer. Na meer dan 25 jaar oorlog probeert Afghanistan democratie in te voeren, maar de oude streken lijken nog niet verleerd.
Piet de Blaauw
Cameraman Harry van de Westelaken en ik volgen de 38-jarige vrouwelijke parlementariër een week lang tijdens haar drukke bestaan. Zelf doet ze niet mee aan de verkiezingen maar toch heeft ze invloed.
Qadriya is namelijk populair bij veel mensen en dat komt omdat ze haar kiezers vaak opzoekt. Anders dan veel andere Afghaanse parlementariërs die zich vooral bezighouden met het uit handen blijven van justitie, of het vullen van hun zakken met drugsgeld.
Met Qadriya bezoeken we onder meer een familie die is getroffen door een Amerikaanse aanval, een vrouwengevangenis en dorpen buiten Kaboel die als zeer gevaarlijk worden omschreven. Het is bizar om 1 vrouw te zien in een zee van mannen met baarden. Die zich vervolgens in het Nederlands tot onze camera richt.
Zelf is Qadriya niet verkiesbaar, maar overal vragen mensen wie ze gaat steunen. Het is een oude traditie in Afghanistan dat mensen hun mening laten afhangen van de dorpsoudsten. Het is bijzonder om te zien dat mannen nu vragen aan een vrouw wat ze moeten stemmen.
Qadriya kan dus duizenden mensen over de streep trekken om een bepaalde kandidaat te steunen en dat weten die kandidaten ook. Vandaar dat ze van veel kanten beloftes krijgt om haar steun te krijgen. Topposities zijn haar in het vooruitzicht gesteld.
Als wij haar bezoeken heeft ze net een verzoek om steun van een kandidaat afgeslagen. En dat wordt haar niet in dank afgenomen. We hebben toestemming om met Qadriya in het parlement te filmen. Maar als we na afloop naar buiten komen blijkt het personeel dat de deuren heeft geopend te zijn ontslagen. Ze hadden ons niet binnen mogen laten, zo is het verhaal.
Het blijkt dat de kandidaat die een blauwtje heeft gelopen Qadriya terug wil pakken. Vier mannen en hun families die afhankelijk zijn van hun loon zijn daarvan het slachtoffer. Na meer dan 25 jaar oorlog probeert Afghanistan democratie in te voeren, maar de oude streken lijken nog niet verleerd.
Piet de Blaauw
Reacties
Er zijn geen reacties geplaatst in dit debat.