Te land, ter zee en in de lucht
aangemaakt door Piet de Blaauw
23 januari 2009 — “Heb jij ook aan ‘Te land, ter zee en in de lucht’ meegedaan?” De vraag overvalt me nogal, hier in Gaza-stad. Hij komt van Sameh Habeeb, die voor Netwerk vanuit Gaza reportages maakt. Ik moet hem teleurstellen. Ik heb nooit deelgenomen aan het TROS-programma. Het was fantastisch, droomt Sameh een beetje weg. Het blijkt dat heel Gaza jarenlang via de satelliet de verrichtingen met de tobbes heeft gevolgd. De straten waren tijdens de uitzendingen leeg, zegt Sameh. Gaza blijft verbazen.
Sameh heeft tijdens de oorlog voor Netwerk verhalen gemaakt vanuit Gaza. Toen werden buitenlandse journalisten niet toegelaten door het Israëlische leger. Nu ontmoet ik de drieëntwintig jarige Palestijn voor het eerst in levende lijve. Hij is vol levenslust en hij is niet gek geworden in deze open gevangenis met meer dan een miljoen mensen.
Sameh maakt er het beste van. En buiten Gaza is het ook niet alles. Dit ondervond hij naar eigen zeggen in Italië. Hij was daar een paar jaar geleden op uitnodiging, maar het eten viel tegen en hij vond Italië belachelijk duur. Dus ging Sameh weer terug naar Gaza. Probeer onze heerlijke olijven, beveelt hij aan. Ze zijn inderdaad lekker. Net als veel ander eten dat hij ons laat proeven. Een deel van het eten wordt in Gaza verbouwd, maar een groot deel komt door de smokkeltunnels vanuit Egypte.
Die zijn nu op grote schaal gebombardeerd door Israël, maar ze functioneren blijkbaar nog steeds. De prijzen van voedsel en benzine dalen weer. Tijdens de oorlog waren ze fors gestegen. Sameh heeft volgens eigen zeggen best een goed leven, maar hij wordt wel betaald met buitenlands geld. Anders is het voor Miryam, een oude dame die we ontmoeten in een wijk die compleet is verwoest, inclusief haar huis. Zij heeft helemaal geen inkomen en de smokkelprijzen zijn voor haar nog altijd onbetaalbaar. Toch was het vandaag een relatief goede dag in Gaza. Er werd in ieder geval niet meer geschoten vanaf de Israëlische oorlogsschepen voor de kust. Vandaag is het vrijdag en ook voor de marine dus een rustdag, verklaart Sameh. Gaza blijft een verhaal apart.
Sameh heeft tijdens de oorlog voor Netwerk verhalen gemaakt vanuit Gaza. Toen werden buitenlandse journalisten niet toegelaten door het Israëlische leger. Nu ontmoet ik de drieëntwintig jarige Palestijn voor het eerst in levende lijve. Hij is vol levenslust en hij is niet gek geworden in deze open gevangenis met meer dan een miljoen mensen.
Sameh maakt er het beste van. En buiten Gaza is het ook niet alles. Dit ondervond hij naar eigen zeggen in Italië. Hij was daar een paar jaar geleden op uitnodiging, maar het eten viel tegen en hij vond Italië belachelijk duur. Dus ging Sameh weer terug naar Gaza. Probeer onze heerlijke olijven, beveelt hij aan. Ze zijn inderdaad lekker. Net als veel ander eten dat hij ons laat proeven. Een deel van het eten wordt in Gaza verbouwd, maar een groot deel komt door de smokkeltunnels vanuit Egypte.
Die zijn nu op grote schaal gebombardeerd door Israël, maar ze functioneren blijkbaar nog steeds. De prijzen van voedsel en benzine dalen weer. Tijdens de oorlog waren ze fors gestegen. Sameh heeft volgens eigen zeggen best een goed leven, maar hij wordt wel betaald met buitenlands geld. Anders is het voor Miryam, een oude dame die we ontmoeten in een wijk die compleet is verwoest, inclusief haar huis. Zij heeft helemaal geen inkomen en de smokkelprijzen zijn voor haar nog altijd onbetaalbaar. Toch was het vandaag een relatief goede dag in Gaza. Er werd in ieder geval niet meer geschoten vanaf de Israëlische oorlogsschepen voor de kust. Vandaag is het vrijdag en ook voor de marine dus een rustdag, verklaart Sameh. Gaza blijft een verhaal apart.
Reacties
Er zijn geen reacties geplaatst in dit debat.