Netwerk

4 november 2008 — Verkiezingsdag. Eindelijk. De presentatoren op televisie zijn volgens mij net zo opgewonden als iedereen. Blosjes op de wangen, hoge praatsnelheid.

Ik schrijf dit vanuit het Ramada Hotel in de South Side van Chicago. We zitten op een paar straten afstand van Obama’s huis. De trotse manager meldt me net dat Obama een paar jaar geleden in dit hotel zijn kandidaatschap voor senator aankondigde. Earl (de manager) wijst me daarna op zijn speciale ‘hotelblog’, waarin zelfs wij, op 28 oktober, even voorkomen.

De maandag eindigt droef. De Obama-campagne maakt bekend dat Obama’s grootmoeder die ochtend is overleden. Ondanks het nieuws voert Obama de hele dag campagne. Als je goed kijkt (en dat kan door de vele close-ups), zie je zijn wallen en ietwat grauwe gelaatstint. Obama is gedeeltelijk opgevoed door zijn blanke grootmoeder. Pratend over haar komt Obama het dichtst bij het onderwerp racisme, iets wat hij gewoonlijk niet aanraakt.


Maar over het algemeen heerst de gekte. McCain, die in een aantal staten een klein beetje op Obama inloopt, gooit alle remmen los. ‘The Mack is Back’, verklaart hij nu op elke campagne-rally. Waarschijnlijk om zijn fans, maar ook vooral zichzelf, op te peppen.

Alles is op dit moment politiek. Popster Cher zit bij talkshow host Ellen de DeGeneres op de bank met een Obama-T-shirt over haar geplastificeerde lichaam getrokken. Bruce Springsteen speelt op een rally van Obama. ‘Ik wil mijn droom terug, ik wil mijn Amerika terug,’ kreunt hij.

Entertainment loopt naadloos over in politiek. YouTube, maar ook de websites van gerenommeerde nieuwszenders lopen over van de fragmenten en bloopers van de kandidaten.  Het is alsof iedereen nog even heel hard wil lachen, voordat ze gaan stemmen in wat hier ‘one of the most important elections in history’ wordt genoemd.

Gaat het nog om politiek? Ik denk het wel. Hier in Chicago voel je de ‘buzz’. Een neurotische opwinding zingt door de stad. Republikein of Democraat, iedereen is opgewonden over het vooruitzicht van George Bush af te zijn. En dat is, uiteindelijk, een serieuze zaak.

Okee dan. Als afsluiting nog een hele leuke. Sarah Palin, de republikeinse kandidaat voor vicepresident, werd een paar dagen geleden gebeld door de Franse president Sarkozy. Althans, dat dacht ze. In werkelijkheid ging het om een Canadese radiokomiek. Ze kirde minutenlang opgewonden en lichtelijk beschamend met de komiek mee. Schande? Nee hoor. Onderdeel van de gekte.