Netwerk

29 oktober 2009 — "Toen bij de geboorte bleek dat mijn kind gehandicapt was, was mijn eerste gedachte: nu moet ik honderd worden". Deze zin las ik een tijdje geleden in een artikel en bleef hangen.

Angst
Je voedt je kind op om hem of haar zelfstandig te maken. Maar als je kind een beperking heeft, dan leef je als ouders met de angst: wie zorgt er voor mijn kind als ik er straks niet meer ben? 

Hoe gaan ouders om met deze angst? Wanneer besluit je dat je zelf de zorg voor je kind niet meer kunt opbrengen? Is het kind thuis beter af dan in een instelling? Of juist andersom?

David
Ik kwam in gesprek met bejaarde ouders die zelf nog voor hun gehandicapte kind zorgden. Mensen die al deze vragen doorleefd hebben of er soms nog middenin zitten. En zo ontmoette ik uiteindelijk ook David en zijn moeder. 

David is 42 jaar en ernstig meervoudig gehandicapt. Hij is doof, kan niet spreken en heeft autistische trekken. Davids moeder is 81 en doet er alles aan om Davids leven zo waardevol mogelijk te maken. Voor haar geen bridge, geen bejaardenzwemmen, geen koffieuurtjes. Zij zwemt met haar zoon en speelt ‘Mens, erger je niet’ met hem. En zij gaat met David naar Efteling. Al 28 jaar. Elke week. Omdat hij dat wil. 

Dilemma
In deze reportage geen antwoord, wat mij betreft, maar een dilemma. Het dilemma tussen de onvoorwaardelijke liefde van een moeder voor haar zoon en tegelijkertijd de constante spanning en angst voor de toekomst: hoe gaan we het doen? Dat betekent voor moeder dus nadenken en praten over haar eigen dood en wie er daarna zorgt voor haar zoon. Een ongemakkelijk dilemma.

David vond de televisie-opnames prachtig en kan niet wachten tot de uitzending. En moeder? Die zat afgelopen zaterdag weer naast haar zoon in de achtbaan.
Ik hoop dat ze honderd wordt. 

Nienke Bakker is verslaggever bij Netwerk, ze maakte de reportage "Thuis zorgen voor je gehandicapte kind".