Netwerk

31 oktober 2008 — McCain is pissed off. Althans, dat zou ik zijn als ik hem was. Even leek het erop dat het overkill ging worden: de Obama-campagne kocht maar liefst een half uur prime-time televisie op. Oftewel: dertig minuten zendtijd voor zijn politieke boodschap op zeven (!) Amerikaanse zenders.

Het is ongekend voor een presidentskandidaat. En er was goed over nagedacht. Het ‘half uur Obama’ viel nét voor de finale van een enorm belangrijke baseballwedstrijd.

Het bedrag was ook ongekend: meer dan drie miljoen dollar telde de Obama-campagne neer. De organisatoren bleken zelfs bereid om de baseballwedstrijd later te laten beginnen, om ook zender Fox gelegenheid te geven hun reclameopbrengsten te spekken.

‘Als ik president ben, worden er geen finales meer uitgesteld voor reclamespotjes,’ sneerde John McCain tijdens een rally. Hij zei verder dat de uitzending gefinancierd werd door ‘gebroken beloftes’. Daarmee doelt hij erop dat Obama aanvankelijk, net als McCain, had toegezegd zijn campagne met een door de staat vastgesteld bedrag te financieren. Uiteindelijk besliste Obama anders. Daardoor heeft zijn campagne inmiddels het ongelofelijke bedrag van meer dan 600 miljoen dollar binnen gehaald, allemaal donaties. McCain hobbelt daar met zijn publieke financiering ver achteraan.

Obama's campagne: een Hollywood-film

Ik ben onder de indruk van Obama’s organisatie. Zijn campagne gebruikt sms’jes, facebook en emails om zowat alle Amerikanen te bereiken. Toch dacht ik echt dat hij met deze lange reclameboodschap het risico liep zichzelf tot afgelikte boterham te verklaren.

En ja, zoet en banaal was het wel. Een reclamespotje; met beelden van Obama, die presidentieel naast zijn bureau staat en het volk toespreekt, afgewisseld met het relaas van hardwerkende burgers die zware financiële tijden doormaken. McCain oordeelde na de uitzending niet geheel onterecht: ‘wazig en sentimenteel’. 

Waarom heb ik het dan, samen met een record aantal Amerikaanse kijkers, ademloos uitgezeten? Nou gewoon, omdat het verschrikkelijk goed gemaakt was. Soepel in elkaar overlopende scènes, imposante sprekers, mooie beelden: Een Hollywood-film, inclusief aanzwellende muziek en een happy ending.

Obama is nog steeds een superster. Je wilt hem geloven. Dat, en zijn schijnbaar ongelimiteerde bankrekening, is een wapen waar de McCain campagne tot op heden geen antwoord op heeft.

Ik zeg niet dat Obama zeker gaat winnen. Er kan binnen een paar dagen nog veel gebeuren. Maar door het merk ‘Obama’ werkelijk overal te presenteren; krijgt de democraat een soort aura van onvermijdelijkheid. Dat is irritant, maar zonder twijfel ook precies waar zijn campagne op doelt.